Kolba kukurydzy

W dawnych czasach, gdy sam Bóg chodził jeszcze po ziemi, urodzajność gleby była o wiele większa niż obecnie; wtedy kłosy nie rodziły pięćdziesięciu ani sześćdziesięciu, lecz czterysta lub pięćsetkrotność. Wówczas zboże rosło od dołu do samego szczytu łodygi, a długość łodygi odpowiadała długości kłosa. Ludzie jednak są tak stworzeni, że gdy im się powodzi zbyt dobrze, przestają cenić błogosławieństwa pochodzące od Boga, lecz stają się obojętni i beztroscy. Pewnego dnia kobieta przechodziła obok pola zboża, gdy jej małe dziecko, biegnące obok niej, wpadło do kałuży i pobrudziło jej sukienkę. Wtedy matka podarła garść pięknych kłosów i wyczyściła nimi sukienkę.

Kiedy Pan, który właśnie przechodził, to zobaczył, rozgniewał się i rzekł: „Odtąd kłosy zboża nie będą już rodzić; ludzie nie są już godni darów niebieskich”. Przerażeni widzowie padli na kolana i modlili się, aby zostawił coś na kłosach, nawet jeśli ludzie na to nie zasługują, dla dobra niewinnych ptaków, które w przeciwnym razie musiałyby umrzeć z głodu. Pan, który przewidział ich cierpienie, zlitował się nad nimi i spełnił prośbę. W ten sposób kłosy pozostały takie, jakie teraz rosną.