Asker ve Atı

Bir asker, savaş zamanında atına bolca yulaf yedirdi ve ona büyük bir özenle baktı; çünkü atının savaş alanının zorluklarına dayanacak kadar güçlü ve gerektiğinde efendisini tehlikeden uzaklaştıracak kadar hızlı olmasını istiyordu. Ancak savaş bittiğinde, atını her türlü ağır işte çalıştırdı, ona çok az ilgi gösterdi ve üstelik ona sadece saman yedirdi. Savaş yeniden patlak verdiğinde, asker atını eyerledi, dizginledi ve ağır zırhını giyerek savaşa gitmek için üzerine bindi. Ama zavallı, yarı aç hayvan ağırlığı altında çöktü ve binicisine şöyle dedi: "Bu sefer savaşa yaya olarak gitmek zorundasın. Ağır iş ve kötü beslenme yüzünden beni attan eşeğe çevirdin; ve beni bir anda tekrar ata çeviremezsin."