Kartal, Kedi ve Yabani Domuz

Bir kartal yuvasını yüksek bir ağacın tepesine kurmuştu; bir kedi ve ailesi ağacın gövdesindeki yarı aşağıda bir oyuğa yerleşmişti; ve bir yaban domuzu ve yavruları da ağacın dibine yerleşmişti. Kedinin kötü niyetli kurnazlığı olmasaydı, komşu olarak çok iyi geçinebilirlerdi. Kedi, kartalın yuvasına tırmanarak kartala, “Sen ve ben en büyük tehlikedeyiz. Ağacın dibinde sürekli toprağı eşeleyen o korkunç yaratık, domuz, ağacı kökünden söküp senin ve benim ailemi rahatça yiyip bitirmek istiyor.” dedi. Böylece kartalı korkudan neredeyse aklını kaçıracak hale getiren kedi, ağaçtan aşağı indi ve domuza, “Seni o korkunç kuşa, kartala karşı uyarmalıyım. Yavrularını beslemek için dışarı çıkardığın küçük domuz yavrularından birini alıp götürmek için fırsat kolluyor.” dedi. Kedi, domuzu da kartal kadar korkutmayı başarmıştı. Sonra dişi kedi, korkmuş gibi yaparak gündüzleri bir daha dışarı çıkmadığı, sadece geceleri yavruları için yiyecek bulmak üzere kimseye görünmeden dışarı süzüldüğü ağaç gövdesindeki yuvasına geri döndü. Bu sırada kartal yuvasından çıkmaya korktu ve dişi domuz da köklerin arasındaki yuvasından ayrılmaya cesaret edemedi: böylece zamanla hem onlar hem de aileleri açlıktan öldüler ve ölü bedenleri kediye büyüyen ailesi için bol miktarda yiyecek sağladı.