De adelaar, de kat en het wilde varken

Een adelaar had haar nest bovenin een hoge boom gebouwd; een kat met haar gezin had een holte in de stam halverwege de boom bewoond; en een wilde zeug met haar kuikens had zich aan de voet van de boom gevestigd. Ze zouden prima met elkaar overweg kunnen als buren, ware het niet voor de gemene sluwheid van de kat. Ze klom naar het nest van de adelaar en zei tegen hem: "Jij en ik verkeren in groot gevaar. Dat afschuwelijke beest, de zeug, die altijd aan de voet van de boom aan het wroeten is, is van plan de boom te ontwortelen, zodat ze op haar gemak jouw gezin en het mijne kan verslinden." Nadat ze de adelaar zo bijna van haar zinnen had beroofd van angst, klom de kat uit de boom en zei tegen de zeug: "Ik moet je waarschuwen voor die afschuwelijke vogel, de adelaar. Ze wacht alleen maar op haar kans om naar beneden te vliegen en een van je biggetjes mee te nemen als je ze naar buiten brengt, om haar kuikens mee te voeden." Ze slaagde erin de zeug net zo bang te maken als de adelaar. Daarna keerde ze terug naar haar hol in de boomstam, waaruit ze, door te doen alsof ze bang was, overdag nooit tevoorschijn kwam. Alleen 's nachts sloop ze ongemerkt naar buiten om voedsel te zoeken voor haar kittens. De adelaar was ondertussen bang om haar nest te verlaten, en de zeug durfde haar huis tussen de wortels niet te verlaten: zodat uiteindelijk zowel zij als hun families van honger omkwamen, en hun dode lichamen de kat van voldoende voedsel voor haar groeiende gezin voorzagen.