สัญญาณสำหรับทะเลที่ว่างเปล่า

มหาสมุทรบนดาวอิเล็กซ์ว่างเปล่ามานานถึงหกสิบปีแล้ว เรือยังคงแล่นผ่าน แต่ระบบนำทางของพวกมันไม่จำเป็นต้องใช้ประภาคารบนดวงจันทร์ทางใต้แล้ว การบำรุงรักษาทำให้ดาริอาได้มีงานทำ เพราะไม่มีใครลงนามในแบบฟอร์มเพื่อปิดประภาคาร

ทุกเย็นเธอจะส่งสัญญาณเตือนภัยแบบเก่า: สัญญาณสามตัวที่บ่งบอกว่าน้ำตื้น ทุกเช้าสถานีวิทยุจะรายงานว่าไม่มีเครื่องรับสัญญาณใดๆ

จากนั้นคำตอบก็มาถึง แต่ช้าไปสิบเอ็ดวินาที

มันไม่ใช่เสียงพูด เสียงโน้ตสามตัวเดิมดังกลับมาในระดับเสียงที่ต่ำลงเล็กน้อย ดาเรียตรวจสอบหาเสียงสะท้อน รีเลย์ที่ผิดพลาด และลูกศิษย์ที่กำลังเล่นตลกจากเรือเสบียง ไม่มีลูกศิษย์คนไหนเลย เธอขอให้มีลูกศิษย์มานานถึงสิบสี่ปีแล้ว

ในคืนที่สี่ เธอได้แก้ไขโน้ตตัวสุดท้าย คำตอบจึงเปลี่ยนไปด้วย

ฝ่ายบริหารแจ้งให้เธอหยุดส่งสัญญาณ เรือสำรวจทางวิทยาศาสตร์จะเข้ามาตรวจสอบในเดือนถัดไป ในระหว่างนี้ สัญญาณอาจรบกวนการสังเกตการณ์ได้

ดาริอาทำตามคำสั่ง หกค่ำคืนต่อมา ทะเลก็เงียบสงบ ในค่ำคืนที่เจ็ด เสียงดนตรีสามโน้ตก็ดังขึ้นโดยไม่มีเธออยู่ด้วย

เธอส่งไฟล์บันทึกเสียงนั้นให้เพื่อนร่วมงานเก่าคนหนึ่งซึ่งศึกษาด้านการย้ายถิ่นฐาน เขาโทรมาหาเธอก่อนที่เธอจะทานอาหารเย็นเสร็จ

“ช่วงเวลาเหล่านั้นคล้ายกับสัญญาณสำรวจที่เราใช้ตอนปล่อยเครื่องสร้างแนวปะการัง”

เครื่องจักรเหล่านั้นถูกออกแบบมาเพื่อฟื้นฟูพื้นทะเลที่เสียหาย พวกมันควรจะทำงานได้อย่างอิสระเป็นเวลาหนึ่งทศวรรษ แล้วก็สลายไปเอง ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีการตรวจสอบหลังจากใช้งานไปหกสิบปี

“พวกเขาจะรอดชีวิตได้หรือไม่?”

“คำว่า ‘การอยู่รอด’ อาจไม่ใช่คำที่ถูกต้อง พวกเขาอาจหาตัวแทนมาแทนที่แล้วก็ได้”

เรือวิจัยลำใหม่นี้บรรทุกอุปกรณ์ที่มีประสิทธิภาพมากพอที่จะค้นหาและปิดการใช้งานเครื่องจักรทุกเครื่องได้ กัปตันเรือต้องการข้อมูลพื้นฐานที่ชัดเจนสำหรับการศึกษาสภาพมหาสมุทรตามธรรมชาติ

ดาริอาถามว่าอะไรถือว่าเป็นเรื่องธรรมชาติหลังจากอายุหกสิบปี กัปตันบอกว่านั่นเป็นเรื่องนโยบาย

ก่อนรุ่งสาง เธอได้ส่งลำดับข้อมูลที่ยาวขึ้น: รหัสสำรวจดั้งเดิม ตามด้วยคำขอความลึก ตัวเลขปรากฏขึ้นบนหน้าจอของเธอ จากนั้นอีกตัว แล้วก็อีกหลายพันตัว ทยอยมาถึงอย่างเป็นระเบียบ

ใต้ท้องทะเลนั้น เครื่องจักรขนาดเล็กหลายรุ่นได้ทำการวัด ซ่อมแซม และบันทึกข้อมูลมาโดยตลอด พวกมันไม่ได้ร้องขอการช่วยเหลือ แต่พวกมันกำลังรอให้ใครสักคนมารับผลงานของพวกมันไป

ดาริอาส่งแผนที่ให้เรือทุกลำที่กำลังเข้ามาใกล้ กัปตันเลื่อนคำสั่งอนุญาตให้จอดเรือออกไป แนวปะการังใหม่ที่ใหญ่กว่าที่แผนที่เดิมแสดงไว้ อยู่ใต้จุดจอดเรือที่เขาตั้งใจไว้พอดี

สัปดาห์นั้นประภาคารได้รับชื่อใหม่ว่า สถานีรับฟังเสียง คำขอของดาริอาในการรับผู้ฝึกงานได้รับการอนุมัติในที่สุด ในช่องที่ระบุคุณสมบัติที่จำเป็น เธอเขียนว่า: ยินดีที่จะตอบคำถาม