เดาทุกอย่างที่เหลือ

ชายคนหนึ่งที่มีจมูกยาวแหลมและแบกห่อของขนาดใหญ่ด้วยสายรัด เดินขึ้นบันไดของบ้านอิฐที่ดูมืดมน วางห่อของลง กดกริ่ง ถอดหมวกออก และเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

หญิงคนหนึ่งเปิดประตู และเขากล่าวว่า “คุณผู้หญิง ผมมีสิ่งของที่มีประโยชน์และจำเป็นหลายอย่างที่อยากจะให้คุณดูครับ อย่างแรกเลย ผมอยากให้คุณดูหนังสือท่องเที่ยวและชีวประวัติภาพประกอบสวยงามเหล่านี้ ซึ่งเขียนโดยนักเขียนชั้นนำ หนังสือเหล่านี้จำหน่ายเฉพาะแบบสมัครสมาชิกเท่านั้น และปกหนังสือก็—”

“ฉันไม่สนใจจะเจอพวกเขาหรอก เรามี...”

“เฉพาะเด็กเล็กใช่ไหมคะ คุณผู้หญิง งั้นนี่คือตัวต่อที่ให้ความรู้และความสนุกสนานค่ะ ไม่ใช่เหรอคะ งั้นให้ฉันพาไปดูผ้าม่านลูกไม้สวยๆ สำหรับห้องนั่งเล่นของคุณนะคะ เป็นงานทำมือและราคาถูกมากค่ะ ฉันสามารถ—”

“ฉันไม่ต้องการพวกเขา เรามี...”

“สูบบุหรี่ในบ้านเหรอ? ไม่เป็นอันตรายอะไรเลย แค่เขย่าตัวพวกเขาออกไปตอนเช้า ฉันรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีควันบุหรี่หลงเหลืออยู่เลย นอกจากนี้ ฉันยังมีกระดิ่งสุดอัจฉริยะสำหรับปลุกคนรับใช้ขี้เกียจตอนเช้าด้วย คุณแค่กดปุ่มแล้ว—”

“ฉันบอกคุณแล้วว่าเรามี...”

“คุณมีคนรับใช้ที่ฉลาดใช่ไหม? ดีจังเลย ตอนนี้ นี่คือราวตากผ้าที่เป็นหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของยุคนี้ มันไม่ต้องใช้หมุด และสามารถยึดติดกับอะไรก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นรั้ว ด้านข้างบ้าน หรือต้นไม้ มันสามารถยกขึ้นหรือลดลงได้ในพริบตา และสำหรับการซักผ้าจำนวนมาก มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สะดวกและประหยัดแรงงานที่สุดเท่าที่—”

“ผมบอกว่าเรามีขนาดเล็ก—”

“โอ้ คุณมีครอบครัวเล็กนี่นา งั้นมาดูกัน แล้วฉันก็มี...”

“ฉันกำลังพยายามจะบอกคุณว่า” หญิงคนนั้นกล่าว “ครอบครัวเรามีโรคไข้ทรพิษ และ—”

ชายจมูกยาวคว้าของของเขาอย่างงุ่มง่ามแล้วกลิ้งลงบันไดไปในเวลาประมาณสองวินาที ขณะที่หญิงคนนั้นปิดประตูเบาๆ พอดีกับที่ชายคนหนึ่งลงจากรถม้าและตอกธงสีเหลืองติดไว้ที่บ้านหลังนั้น