Al het andere heb ik geraden.

Een man met een lange, spitse neus en een grote bundel die hij aan een riem droeg, liep de trappen van het sombere bakstenen huis op, zette zijn bundel neer, belde aan, nam zijn hoed af en veegde zijn voorhoofd af.

Een vrouw deed de deur open en hij zei: "Mevrouw, ik heb hier een aantal niet alleen nuttige, maar ook noodzakelijke artikelen die ik u graag wil laten zien. Kijk allereerst eens naar deze elegante, geïllustreerde reis- en biografieboeken, geschreven door de beste auteurs. Ze zijn alleen verkrijgbaar via abonnement. Ze zijn gebonden in—"

“Ik heb geen zin om ze te zien. We hebben sm—”

“Alleen voor kleine kinderen, hè? Welnu, mevrouw, hier zijn wat bouwblokken die heel leerzaam en leuk zijn. Nee? Nou, laat ik u dan eens wat mooie kanten gordijnen voor uw woonkamer laten zien, handgemaakt en een koopje. Ik kan—”

“Ik wil ze niet. We hebben sm—”

'Roken in huis? Dat kan ze geen kwaad. Schud ze 's ochtends even uit en ik garandeer dat er geen spoortje tabaksrook meer te bekennen is. Ik heb trouwens ook een heel slimme bel om luie bedienden 's ochtends wakker te maken. Je drukt gewoon op een knop en—'

“Ik zeg je dat we sm—”

“Heb je slimme bedienden? Nou, dat is een zegen. Kijk, hier is een waslijn die een van de wonderen van deze tijd is. Je hebt er geen pinnen voor nodig en je kunt hem aan alles vastmaken – aan een hek, de zijkant van het huis of een boom. Je kunt hem in een oogwenk omhoog of omlaag brengen, en voor een grote wasbeurt is het de handigste en meest arbeidsbesparende uitvinding die er is...”

“Ik zeg dat we kleine—”

“Oh, u heeft een klein gezin. Even kijken, dan heb ik hier een—”

'Ik probeer je te vertellen,' zei de vrouw, 'dat we pokken in de familie hebben, en—'

De man met de lange neus greep met een stuiptrekking naar zijn spullen en rolde in ongeveer twee seconden de trap af, terwijl de vrouw zachtjes de deur sloot, net toen een man uit een koets stapte en een gele vlag aan het huis vastspijkerde.