Księżniczka na ziarnku grochu
Przemoczona podróżna przybywa do pałacu, w którym nawet wygodne łóżko staje się osobliwym egzaminem.
Książę chciał poślubić prawdziwą księżniczkę. Podróżował od dworu do dworu, ale zawsze ktoś znajdował powód, by powątpiewać w kandydatki. Wreszcie wrócił do domu rozczarowany.
Pewnego burzowego wieczoru rozległo się pukanie do pałacowej bramy. Na zewnątrz stała młoda kobieta; deszcz kapał z jej włosów i wylewał się z butów. Powiedziała, że jest księżniczką.
Stara królowa postanowiła to sprawdzić. Nie wyjaśniając planu, położyła jedno ziarnko grochu na ramie łóżka. Na nim ułożyła dwadzieścia materacy, a potem dwadzieścia pierzyn. Gościni musiała wdrapać się wysoko nad podłogę, by się położyć.
Rano królowa zapytała, czy dobrze spała.
„Prawie wcale”, odpowiedziała młoda kobieta. „W łóżku było coś strasznie niewygodnego. Czuję się cała posiniaczona”.
Królowa była zachwycona. Z pewnością tylko prawdziwa księżniczka mogła wyczuć ziarnko grochu przez tyle warstw. Książę się zgodził i ustalono ich ślub.
Ziarnko grochu umieszczono w gablocie jako osobliwość. Goście mogli je oglądać, o ile nikt go nie zabrał.
Co do księżniczki, opowieść nie mówi nam, czy była zadowolona ze zdania tego niezwykłego egzaminu. Może po prostu ulżyło jej, że po ślubie nikt nie oczekiwał, by znów spała na czterdziestu posłaniach.
A może najmniejszy przedmiot w pałacu pozostał w nim rzeczą najbardziej kłopotliwą: małym zielonym pytaniem pod bardzo okazałą odpowiedzią.
Autorskie opowiedzenie na nowo tradycyjnej historii.
Dyskusja czytelników
Rozpocznij rozmowę.
