Droga Prawdziwość

Pewien mieszkaniec Houston, który uczęszczał na wiele kazań Sama Jonesa, był szczególnie pod wrażeniem jego sposobu potępiania krętaczy i wszelkiego rodzaju kłamstw, białych, kolorowych i czarnych.

Był tak silnie poruszony, a ziarno zasiane przez wielkiego ewangelistę padło na tak żyzny grunt, że człowiek z Houston, który miał w zwyczaju od czasu do czasu unikać prawdy, postanowił pewnego ranka zacząć od nowa i mówić prawdę we wszystkim, zarówno w sprawach wielkich, jak i małych. Rozpoczął więc dzień, gardząc wypowiadaniem nawet słów, które nie byłyby wzorem dla dokładnej prawdy.

Przy śniadaniu jego żona powiedziała:

„Jak się masz, Henry?”

„Dość ciężkie” – odpowiedział – „i mniej więcej w połowie gotowe”.

Jego żona wybiegła z jadalni, a on zjadł śniadanie z dziećmi. W normalnych okolicznościach Henry powiedziałby: „Są bardzo ładne, moja droga”, i wszystko byłoby dobrze.

Gdy wychodził przez bramę, podjechała jego bogata, stara ciotka, której zawsze był ulubieńcem. Była kręcona, skręcona i upudrowana, żeby wyglądać jak najmłodiej.

„Och, Henry” – uśmiechnęła się łobuzersko. „Jak się mają Ella i dzieci? Weszłabym, ale wyglądam dziś tak strasznie, że nie dam rady się pokazać”.

„Tak” – powiedział Henry – „masz. Dobrze, że twój koń ma na sobie ślepą uzdę, bo gdyby cię zobaczył, uciekłby i skręcił ci kark”.

Jego ciotka spojrzała na niego wściekle i odjechała, nie mówiąc ani słowa.

Henry później to rozgryzł i stwierdził, że każde wypowiedziane do niej słowo kosztowało go 8000 dolarów.