Siostry Makioka

„Siostry Makioka” przedstawiają historię rodziny, pełną wielokrotnych wizyt, pytań o małżeństwo, chorób, świąt i drobnych nieporozumień. Cztery siostry należą do niegdyś zamożnej rodziny kupieckiej z Osaki, której pozycja społeczna uległa pogorszeniu. Zorganizowanie odpowiedniego małżeństwa dla Yukiko staje się nieustającym zmartwieniem, ale trudność tego zadania otwiera drogę do czegoś więcej niż tylko intrygi miłosnej.

Tanizaki jest uważna na praktyczny mechanizm szacunku. Trzeba zebrać informacje, przedstawić się, przestrzegać autorytetu rodziny i ukryć kompromitujące fakty. Pozornie drobne wahanie może zniweczyć miesiące przygotowań. Siostry nie wszystkie pragną tej samej przyszłości, a ich lojalność nie powstrzymuje ich przed irytacją ani osądem. Dążenia Taeko do bardziej niezależnego życia obnażają ograniczenia rodzinnej gotowości do adaptacji.

Długotrwałe skupienie powieści na sezonowych zwyczajach i domowych rytuałach tworzy autentyczne piękno, nie czyniąc domu ponadczasowym. Powódź, choroba, zmieniające się okoliczności międzynarodowe i wyjazdy znajomych wywierają presję na sposób życia, który często postrzegany jest jako samowystarczalny. Historia pojawia się na krawędzi zwykłych planów, zanim te plany w pełni uwzględnią zmiany.

Czytelnicy lubiący cierpliwe powieści rodzinne, wnikliwą obserwację społeczną i powściągliwy konflikt emocjonalny, powinni być zadowoleni. Powtarzanie negocjacji małżeńskich jest celowe, ale czytelnikom oczekującym na decydujące, centralne wydarzenie może wydawać się powolne. Niektóre odniesienia kulturowe są wzbogacone o przypisy, a poznanie hierarchii wśród sióstr wymaga czasu. Perspektywa rodziny pozostawia również przywileje klasowe i pracę wspierającą domowe wyrafinowanie jako kwestie do krytycznego rozważenia.

Siłą książki jest opis świata podtrzymywanego przez niezliczone akty uwagi. Akty te mogą być pełne czułości, kontroli lub obu jednocześnie. Pozwalając na kontynuację zwykłych układów w obliczu zbliżającego się przełomu historycznego, Tanizaki sprawia, że ​​sama ciągłość wydaje się krucha, a nie gwarantowana.