Middlemarch

Middlemarch pyta, jak osoba o szlachetnych intencjach może wciąż źle rozumieć życie, które ją otacza. Dorothea Brooke ma nadzieję, że małżeństwo nada mu poważny cel. Tertius Lydgate ma nadzieję, że praca w medycynie pozwoli mu rozwinąć talent. Eliot osadza te aspiracje w mieście, w którym niezwykle trudno uwolnić się od układów kredytowych, powiązań rodzinnych i nawykowych osądów.

Skala powieści wynika z relacji, a nie z ciągłych incydentów. Pozornie drugoplanowa rozmowa może zmienić reputację lub pożyczkę, podczas gdy prywatne rozczarowania stopniowo wpływają na decyzje publiczne. Eliot porusza się między domami, nie uznając relacji żadnej z postaci za wystarczającą. Narrator od czasu do czasu zatrzymuje się, by przeanalizować założenie, którego bohaterowie sceny jeszcze nie dostrzegają. Te refleksje są częścią akcji: uczą czytelnika dostrzegać, co pominięte jest w pewnych siebie wyjaśnieniach.

Małżeństwo to zatem coś więcej niż romantyczny związek. Decyduje o dostępie do pieniędzy, pracy, towarzystwa i wolności intelektualnej. Książka szczególnie docieka różnicy między podziwem dla czyjejś obietnicy a zrozumieniem jego codziennych potrzeb. Jej uwaga skupia się na osobach próżnych, skompromitowanych lub po prostu zwyczajnych, nie udając, że współczucie zwalnia z odpowiedzialności.

Czytelnicy lubiący liczną obsadę społeczną i cierpliwą obserwację moralną znajdą tu niezwykle bogaty materiał. Osoby poszukujące dynamicznej sekwencji rewelacji powinny spodziewać się wolniejszego tempa, bogatego komentarza i kilku wątków rozwijających się równolegle. Śledzenie losów rodzin pomaga na początku; powiązania te wkrótce stają się źródłem siły powieści.

„Middlemarch” zawdzięcza swoją długość ukazaniu konsekwencji w życiu różnych osób. Najbardziej przekonującym spostrzeżeniem jest to, że sensowne działania często zachodzą w niedoskonałych warunkach, z mniejszą pewnością i mniejszym uznaniem społecznym, niż wyobrażali sobie kiedyś uczestnicy.