Middlemarch

Middlemarch, iyi niyetli bir insanın bile kendisine en yakın hayatı nasıl yanlış anlayabileceğini sorguluyor. Dorothea Brooke, evliliğin ciddi bir amaç sağlayacağını umuyor. Tertius Lydgate ise tıp mesleğinin yeteneğinin gelişmesi için alan yaratacağını umuyor. Eliot, bu özlemleri, kredi düzenlemeleri, aile bağları ve alışılmış yargılarından kaçmanın son derece zor olduğu bir kasabanın içine yerleştiriyor.

Romanın ölçeği, sürekli olaylardan ziyade ilişkilerden kaynaklanmaktadır. Görünüşte önemsiz bir konuşma, bir itibarı veya bir krediyi değiştirebilirken, özel hayal kırıklıkları yavaş yavaş kamusal tercihleri ​​etkiler. Eliot, hiçbir karakterin anlatımını yeterli kılmadan haneler arasında geçiş yapar. Anlatıcı bazen, sahnedeki insanların henüz fark edemediği bir varsayımı incelemek için duraksar. Bu düşünceler, eylemin bir parçasıdır: okuyucuya, kendinden emin açıklamaların neleri eksik bıraktığını fark etmeyi öğretir.

Evlilik bu nedenle romantik bir sonuçtan daha fazlasıdır. Paraya, işe, arkadaşlığa ve entelektüel özgürlüğe erişimi belirler. Kitap özellikle birinin potansiyeline hayran olmak ile günlük ihtiyaçlarını anlamak arasındaki farkı derinlemesine inceliyor. Merhametin sorumluluğu ortadan kaldırdığı iddiasında bulunmadan, kibirli, uzlaşmacı veya sıradan insanlara da dikkat çekiyor.

Geniş bir sosyal kadroyu ve sabırlı ahlaki gözlemi seven okurlar burada alışılmadık derecede zengin bir malzeme bulacaklar. Hızlı bir ifşa dizisi arayanlar ise daha yavaş bir ritim, kapsamlı yorumlar ve birlikte gelişen birkaç olay örgüsü beklemelidir. Başlangıçta hane halklarını takip etmek yardımcı olur; bağlantılar kısa sürede romanın gücünün kaynağı haline gelir.

Middlemarch, farklı yaşamlar üzerindeki sonuçları görünür kılarak uzunluğunu haklı çıkarıyor. En ikna edici içgörüsü ise, anlamlı eylemlerin genellikle kusurlu koşullar altında, katılımcılarının bir zamanlar hayal ettiğinden daha az kesinlik ve daha az kamuoyu tanınırlığıyla gerçekleştiğidir.