De nieuwe kleren van de keizer
Een schitterende optocht is ervan afhankelijk dat iedereen zich te veel schaamt om te beschrijven wat hij ziet.
Een keizer hield meer van nieuwe kleren dan van vergaderingen, tuinen of goed bestuur. Toen twee vreemdelingen hem stof beloofden die alleen voor wijze en bekwame mensen zichtbaar was, bestelde hij meteen een prachtig kostuum.
De vreemdelingen zetten lege weefgetouwen neer. Ze vroegen zijde en gouddraad, staken beide in hun zak en bewogen hun handen door de lucht.
De keizer stuurde een vertrouwde minister om de voortgang te bekijken. De man zag niets. Bang dat daarmee een verschrikkelijk gebrek in hemzelf werd onthuld, prees hij het patroon. Een tweede ambtenaar prees de kleuren. Al snel sprak het hele hof over een stof die niemand had gezien.
Toen de keizer langskwam, wezen de wevers naar het lege weefgetouw. Ook hij zag niets. Ook hij bewonderde alles.
Op de dag van de optocht kleedden ze hem met gebaren aan. Zijn dienaren deden alsof ze een prachtige sleep optilden. Buiten had de menigte gehoord dat alleen dwaze mensen het kostuum niet zouden kunnen zien, dus applaudisseerde iedereen.
Toen vroeg een kind waarom de keizer niets aanhad.
Een paar mensen lachten zenuwachtig. Iemand herhaalde de vraag. Al snel verspreidde de waarheid zich sneller door de straat dan de optocht zelf.
De keizer begreep het. Maar hij liep al onder de baldakijn en kon het niet verdragen om te stoppen. Hij rechtte zijn rug en liep verder. Achter hem hielden zijn dienaren de onzichtbare sleep nog wat hoger.
Het kind keek hen na. Het leek wonderlijk dat de waarheid vertellen eenvoudig was geweest, terwijl haar erkennen nog altijd zo moeilijk kon zijn.
Een oorspronkelijke navertelling van een traditioneel verhaal.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
