Nowe szaty cesarza
Wspaniała procesja zależy od tego, czy wszyscy będą zbyt zawstydzeni, by opisać to, co widzą.
Pewien cesarz kochał nowe ubrania bardziej niż zebrania, ogrody czy dobre rządy. Kiedy dwaj nieznajomi obiecali mu tkaninę widoczną tylko dla mądrych i zdolnych, od razu zamówił wspaniały strój.
Nieznajomi ustawili puste krosna. Zażądali jedwabiu i złotej nici, schowali jedno i drugie do kieszeni, po czym poruszali rękami w powietrzu.
Cesarz wysłał zaufanego ministra, by sprawdził postępy. Mężczyzna nic nie zobaczył. W obawie, że ujawnia to jakąś jego straszną wadę, pochwalił wzór. Drugi urzędnik pochwalił kolory. Wkrótce cały dwór rozmawiał o materiale, którego nikt nie widział.
Gdy cesarz przyszedł z wizytą, tkacze wskazali puste krosno. On także niczego nie widział. On także wszystkim się zachwycał.
W dniu procesji ubrali go gestami. Dworacy udawali, że podnoszą wspaniały tren. Na zewnątrz tłum słyszał, że jedynie głupcy nie zobaczą stroju, więc wszyscy klaskali.
Wtedy dziecko zapytało, dlaczego cesarz nic na sobie nie ma.
Kilka osób zaśmiało się nerwowo. Ktoś powtórzył pytanie. Wkrótce prawda popłynęła ulicą szybciej od samej procesji.
Cesarz zrozumiał. Ale był już pod baldachimem i nie mógł znieść myśli o zatrzymaniu. Wyprostował plecy i szedł dalej. Za nim dworacy unieśli niewidzialny tren trochę wyżej.
Dziecko patrzyło, jak odchodzą. Wydawało się niezwykłe, że powiedzenie prawdy było proste, a przyznanie jej nadal mogło być tak trudne.
Autorskie opowiedzenie na nowo tradycyjnej historii.
Dyskusja czytelników
Rozpocznij rozmowę.
