De Ster-Geld

Er was eens een klein meisje wiens vader en moeder waren overleden. Ze was zo arm dat ze geen kamertje meer had om in te wonen, geen bed om in te slapen, en uiteindelijk had ze niets meer dan de kleren die ze droeg en een klein stukje brood in haar hand, dat een barmhartige ziel haar had gegeven. Ze was echter goed en vroom. En omdat ze zo verlaten was door de hele wereld, ging ze het open veld in, vertrouwend op de goede God. Toen ontmoette ze een arme man die zei: "Ach, geef me iets te eten, ik heb zo'n honger!"

Ze gaf hem haar hele stuk brood en zei: "Moge God het voor u zegenen," en liep verder.

Toen kwam er een kind dat jammerde en zei: ‘Ik heb het zo koud op mijn hoofd, geef me iets om mijn hoofd mee te bedekken.’ Dus deed ze haar kap af en gaf die aan hem. Even verderop ontmoette ze een ander kind dat geen jas had en het ijskoud had. Ze gaf hem haar eigen jas. En weer een eindje verderop vroeg een kind om een ​​jurk, en die gaf ze ook weg.

Eindelijk kwam ze in een bos terecht, het was al donker geworden, en toen kwam er nog een kind, dat om een ​​hemdje vroeg. Het brave meisje dacht bij zichzelf: "Het is een donkere nacht en niemand ziet je, je kunt je hemdje best weggeven," en ze trok het uit en gaf ook dat weg. En terwijl ze daar stond, en niets meer over had, vielen er plotseling sterren uit de hemel, en het waren niets anders dan harde, gladde stukjes geld. En hoewel ze net haar hemdje had weggegeven, had ze een nieuw hemdje van het allerfijnste linnen. Toen verzamelde ze het geld daarin en was rijk voor de rest van haar leven.