Gwiazda-pieniądze

Była sobie raz mała dziewczynka, której ojciec i matka nie żyli, i była tak biedna, że ​​nie miała już ani małego pokoiku, w którym mogłaby mieszkać, ani łóżka, w którym mogłaby spać, i w końcu nie miała nic poza ubraniem, które miała na sobie, i odrobiną chleba w ręku, którą dała jej jakaś dobroczynna dusza. Była jednak dobra i pobożna. I tak opuszczona przez cały świat, wyszła na otwartą przestrzeń, ufając dobremu Bogu. Wtedy spotkał ją biedak, który powiedział: „Ach, daj mi coś do jedzenia, jestem taki głodny!”

Podała mu cały swój kawałek chleba i rzekła: „Oby Bóg ci go błogosławił”, po czym poszła dalej.

Potem przyszło dziecko, które jęknęło i rzekło: „Mam taką zimną głowę, daj mi coś, żebym ją zakryła”. Zdjęła więc kaptur i dała mu go; a gdy odeszła trochę dalej, spotkała inne dziecko, które nie miało kurtki i zmarzło. Dała mu więc swoją; a nieco dalej jedno prosiło o sukienkę i i tę mu oddała.

W końcu dotarła do lasu, a już zrobiło się ciemno. Przyszło kolejne dziecko i poprosiło o koszulkę. Grzeczna dziewczynka pomyślała sobie: „Noc jest ciemna i nikt cię nie widzi, możesz śmiało oddać swoją koszulkę”. Zdjęła ją i oddała również. A gdy tak stała i nie miała nic do stracenia, nagle spadły z nieba gwiazdy, a były to tylko twarde, gładkie monety. I chociaż właśnie oddała swoją koszulkę, miała nową, z najdelikatniejszego lnu. Zebrała więc pieniądze i była bogata przez całe życie.