De dief en de herbergier

Een dief huurde een kamer in een herberg en verbleef daar een aantal dagen, op zoek naar iets om te stelen. Er deed zich echter geen gelegenheid voor, tot op een dag, tijdens een feest, de herbergier in een mooie nieuwe jas verscheen en voor de deur van de herberg ging zitten om zich te luchten. De dief zag de jas en wilde hem dolgraag hebben. Omdat er niets te doen was, ging hij naast de herbergier zitten en begon met hem te praten. Ze praatten een tijdje met elkaar, toen de dief plotseling gaapte en huilde als een wolf. De herbergier vroeg hem bezorgd wat hem mankeerde. De dief antwoordde: "Ik zal u over mezelf vertellen, meneer, maar eerst moet ik u vragen mijn kleren voor me te bewaren, want ik ben van plan ze bij u achter te laten. Waarom ik deze gaapbuien heb, weet ik niet: misschien zijn ze een straf voor mijn misdaden; maar wat de reden ook is, feit is dat ik na drie gaapbuien verander in een roofzuchtige wolf en mensen naar de keel vlieg." Terwijl hij sprak, gaapte hij voor de tweede keer en huilde weer zoals voorheen. De herbergier, die elk woord geloofde en doodsbang was voor de confrontatie met een wolf, stond haastig op en rende naar binnen; maar de dief greep hem bij zijn jas en probeerde hem tegen te houden, roepend: "Blijf, meneer, blijf en bewaar mijn kleren, anders zie ik ze nooit meer terug." Terwijl hij sprak, opende hij zijn mond en begon voor de derde keer te gapen. De herbergier, verblind door de angst om door een wolf te worden opgegeten, trok zijn jas uit, die in de handen van de ander was achtergebleven, rende de herberg in en deed de deur achter zich op slot; waarna de dief er stilletjes met zijn buit vandoor ging.