Złodziej i karczmarz

Złodziej wynajął pokój w gospodzie i spędził tam kilka dni, rozglądając się za czymś do ukradzenia. Nie nadarzyła się jednak okazja, aż pewnego dnia, podczas święta, karczmarz pojawił się w pięknym, nowym płaszczu i usiadł przed drzwiami gospody, aby się przewietrzyć. Złodziej, ledwo ujrzawszy płaszcz, zapragnął go posiąść. Nie było nic do roboty, więc podszedł i usiadł obok karczmarza, i zaczął z nim rozmawiać. Rozmawiali przez jakiś czas, po czym złodziej nagle ziewnął i zawył jak wilk. Karczmarz zapytał go z troską, co mu dolega. Złodziej odpowiedział: „Opowiem ci o sobie, panie, ale najpierw muszę cię prosić, abyś zajął się moimi ubraniami, bo zamierzam je u ciebie zostawić. Dlaczego mam te napady ziewania, nie potrafię powiedzieć: może są one zesłane jako kara za moje występki; ale jakikolwiek jest powód, faktem jest, że kiedy ziewnę trzy razy, staję się drapieżnym wilkiem i rzucam się ludziom do gardeł”. Gdy skończył mówić, ziewnął po raz drugi i zawył ponownie, jak poprzednio. Karczmarz, wierząc w każde jego słowo i przerażony perspektywą konfrontacji z wilkiem, zerwał się pospiesznie i zaczął biec do środka; ale Złodziej złapał go za płaszcz i próbował go zatrzymać, krzycząc: „Zostań, panie, zostań i zajmij się moimi ubraniami, bo inaczej nigdy ich już nie zobaczę”. Mówiąc to, otworzył usta i zaczął ziewać po raz trzeci. Karczmarz, oszalały ze strachu przed zjedzeniem przez wilka, zrzucił płaszcz, który pozostał w rękach gospodarza, wbiegł do karczmy i zamknął za sobą drzwi. Złodziej zaś cicho ulotnił się, zabierając ze sobą łup.