De geitenhoeder en de wilde geiten

Een geitenhoeder hoedde zijn geiten in de wei toen hij een aantal wilde geiten zag naderen en zich bij zijn kudde voegen. Aan het einde van de dag dreef hij ze naar huis en zette ze allemaal samen in de stal. De volgende dag was het zo slecht weer dat hij ze niet zoals gewoonlijk naar buiten kon brengen: dus hield hij ze thuis in de stal en gaf ze daar te eten. Hij gaf zijn eigen geiten alleen genoeg te eten om te voorkomen dat ze zouden verhongeren, maar de wilde geiten gaf hij zoveel als ze maar konden eten, en zelfs meer; want hij wilde heel graag dat ze bleven en hij dacht dat ze hem niet zouden willen verlaten als hij ze goed te eten gaf. Toen het weer verbeterde, bracht hij ze allemaal weer naar de wei; maar zodra ze in de buurt van de heuvels kwamen, braken de wilde geiten los van de kudde en renden ervandoor. De geitenhoeder was hier erg boos over en schold ze flink uit voor hun ondankbaarheid. "Schurken!" riep hij, "om er zo vandoor te gaan na hoe ik jullie behandeld heb!" Toen een van hen dit hoorde, draaide hij zich om en zei: "O ja, jullie hebben ons allemaal goed behandeld – eigenlijk té goed; juist daardoor zijn we op onze hoede. Als jullie nieuwkomers zoals wij zoveel beter behandelen dan jullie eigen kudde, is het zeer waarschijnlijk dat, als er zich weer een stel vreemde geiten bij jullie aansluit, wij verwaarloosd zullen worden ten gunste van de nieuwkomers."