Pasterz i dzikie kozy

Pasterz pasł swoje kozy na pastwisku, gdy zobaczył, że kilka dzikich kóz zbliża się i miesza się z jego stadem. Pod koniec dnia zapędził je do domu i umieścił wszystkie razem w zagrodzie. Następnego dnia pogoda była tak zła, że ​​nie mógł ich wyprowadzić jak zwykle: zatrzymał je więc w zagrodzie i tam karmił. Swoim kozom dawał tylko tyle jedzenia, żeby nie umarły z głodu, ale dzikim kozom dawał tyle, ile mogły zjeść, a nawet więcej; bardzo mu zależało, żeby zostały i myślał, że jeśli je dobrze nakarmi, nie będą chciały go opuścić. Gdy pogoda się poprawiła, wyprowadził je ponownie na pastwisko; ale ledwie zbliżyły się do wzgórz, dzikie kozy oderwały się od stada i uciekły. Pasterz był tym bardzo zniesmaczony i ostro je zbeształ za niewdzięczność. „Łotry!” krzyknął, „uciekać w ten sposób po tym, jak was potraktowałem!” Słysząc to, jeden z nich odwrócił się i powiedział: „O tak, traktowaliście nas dobrze – wręcz za dobrze; właśnie to nas postawiło na baczność. Skoro traktujecie przybyszów takich jak my o wiele lepiej niż własne stado, to jest więcej niż prawdopodobne, że gdyby dołączyła do was kolejna grupa obcych kóz, zostalibyśmy zaniedbani na rzecz tych ostatnich”.