De blinde uil
Hedayats verdichte, hallucinerende vertelling maakt herhaling en onvaste waarneming belangrijker dan een te reconstrueren opeenvolging van gebeurtenissen.
De blinde uil is een kort werk dat zich niet door een samenvatting laat vereenvoudigen. De verteller beweegt door beelden en situaties die zich met verontrustende veranderingen herhalen. Een lezer kan motieven en overeenkomsten volgen, maar wie elke terugkeer als aanwijzing voor één definitieve oplossing behandelt, loopt het risico de ervaring te verarmen.
Hedayats prestatie schuilt deels in de sfeer. Kamers, schaduwen, gezichten en gewone voorwerpen raken geladen met een gevoel van vervreemding. De intensiteit van het vertellen doet het bewustzijn opgesloten aanvoelen, alsof elke poging om de wereld te beschrijven een nieuwe versie van dezelfde gevangenschap voortbrengt.
De twee hoofddelen veranderen de verhouding tussen droomachtige beelden en een ontluisterd materieel bestaan. Geen van beide biedt een veilige positie van waaruit het andere kan worden afgedaan. Verlangen, walging, sterfelijkheid en de gewelddadige voorstellingen van vrouwen door de verteller vereisen kritische aandacht; het zijn geen neutrale uitspraken over de wereld.
Lezers moeten rekenen op verontrustende beelden, dood en een stem die weinig emotionele verlichting biedt. Dit is een betere aanbeveling voor wie zich aangetrokken voelt tot modernistische onzekerheid en psychologische horror dan voor iemand die een gewone thriller zoekt. Omdat ritme en dubbelzinnigheid centraal staan, doet de keuze van de vertaling ertoe. Langzaam gelezen kan het een sterkere indruk achterlaten dan zijn omvang doet vermoeden, vooral als de herhalingen verontrustend mogen blijven in plaats van in één verklaring te worden gedwongen.
Oorspronkelijke onafhankelijke recensie. Boekrechten blijven bij de rechthebbenden.
Gesprek tussen lezers
Begin het gesprek.
