Mevrouw Bovary

Madame Bovary volgt een vrouw wier verwachtingen zijn gevormd door romantische beelden die het gewone provinciale leven niet kan waarmaken. Emma's huwelijk met de goedbedoelende dokter Charles Bovary is geenszins het verheven bestaan ​​dat ze zich had voorgesteld. Haar pogingen om aan die teleurstelling te ontsnappen, brengen verlangen, geld, prestaties en steeds gevaarlijkere zelfbedrog met elkaar in verbinding.

Flauberts precisie maakt het boek meer dan een waarschuwing tegen onrealistisch lezen. Kamers, kleding, openbare ceremonies en handelstaal onthullen een samenleving die druk bezig is met het creëren van haar eigen aantrekkelijke ficties. Emma is niet de enige die kant-en-klare uitdrukkingen leent. Geliefden, ambtenaren en respectabele professionals maken ook gebruik van taal die verbergt hoe weinig ze begrijpen of hoe gemakkelijk ze zich verontschuldigen.

De vertelling benadert Emma's waarnemingen nauw, zonder ze consequent te onderschrijven. Een enkele zin kan de schoonheid die ze zoekt vangen en tegelijkertijd het cliché blootleggen waarmee ze die schoonheid begrijpt. Deze verschuivende afstand vormt de grootste aantrekkingskracht en tegelijkertijd de grootste moeilijkheid van de roman. De lezer wordt niet uitgenodigd haar als dwaas af te doen, noch elke ongelukkige keuze te interpreteren als bewijs van uitzonderlijke gevoeligheid. Haar beperkte sociale mogelijkheden zijn van belang, net als de schade die ze aanricht.

Lezers die beheerste proza, maatschappijkritische observaties en ongemakkelijke psychologische details waarderen, zullen dit boek waarschijnlijk de moeite waard vinden. De plot ontwikkelt zich door kleine ontevredenheden en herhaalde ontwijkingen, in plaats van een aaneengesloten stroom van gebeurtenissen. Sommige bijfiguren zijn opzettelijk irritant; de aanhoudende kritische blik van de roman kan emotioneel kil aanvoelen. Ook de vertaling is belangrijk, omdat een groot deel van het effect afhangt van ritme, herhaling en toonbalans.

De belangrijkste reden om Madame Bovary te lezen, is de manier waarop het beschrijft hoe verlangen verweven raakt met consumptie en geleende taal. Het boek erkent het verlangen naar een voller leven, maar weigert tegelijkertijd intensiteit op zich als bewijs van wijsheid te beschouwen. Die weigering geeft een ogenschijnlijk alledaags huiselijk verhaal zijn blijvende ernst.