Sadece Kışın Açılan Kapı

Köyün yukarısında, arkasında ev olmayan bir kapı vardı. Dağ yolundaki iki taşın arasında duruyordu. Yazın kolu dönmezdi. Kışın, kar yolu örttüğünde ise kolayca açılırdı.

İnsanlar bunun, yolcunun dinlenebileceği sıcak bir odaya açıldığını söylüyorlardı. Ayrıca, ateş söndükten sonra orada kalan herkesin bir daha eve dönmeyeceğini de söylüyorlardı.

Marangoz Ivo bu hikayelerin hiçbirine inanmadı. Şişmiş tahtaya, gevşek menteşelere ve çocukları korkutmaktan zevk alan köylülere inanıyordu. Bir sonbahar günü, kapıyı tamir etmek için aletlerini yokuş yukarı taşıdı.

Çerçevesi sağlamdı. Menteşelerinde pas yoktu. Kilidi çıkardığında kapı kapalı kaldı.

"İnatçı işçilik," dedi.

O dönmeden önce ilk kar yağdı. Dağın yarısına geldiğinde, eşeği yolda kaymış bir kadınla karşılaştı. Ivo, kadının hayvanı kaldırmasına yardım etti, sonra da iki taşa ulaşana kadar eşeği dizgininden tutarak götürdü.

Kapı açıktı. İçeride küçük bir ateşin, bir bankın ve bir su ısıtıcısının bulunduğu bir oda vardı. İçeri girdiler. Ivo aletlerini karda unuttu.

Kadın bir bardak sıcak su içti. Eşeği, ikisini de şaşırtmadan bankın yanında dinleniyordu. Bir süre sonra, hava kararmadan önce kızının yanına gitmesi gerektiğini söyledi.

"Ateşin daha da sönmesine izin verelim," dedi Ivo. "Bolca zamanımız var."

"İçeride her zaman bolca zaman var," diye yanıtladı.

Kadının gidişini izledi. Ateş söndü. Bahara kadar burada kalabileceği, sıcak ve huzurlu bir ortamda, tamir edilecek kırık sandalyeler ve ödeme konusunda tartışan müşteriler olmadan vakit geçirebileceği aklına geldi.

Sonra bankı fark etti. Bankın sırtına isimler kazınmıştı. Bazıları o kadar eskiydi ki neredeyse silinmişti. Elinin yanında ise kardeşinin ismi yazılıydı.

Kardeşi on iki kış önce dağın ötesine geçmiş ve bir daha geri dönmemişti. Ivo seslendi ama oda çok sessizleşmişti. Sadece bir köz hala parlıyordu.

Kendini zorla ayağa kaldırdı ve kapıdan içeri girdi. Dışarıda kadın, aletleriyle onu bekliyordu.

"Seni tutan şeyi buldun mu?" diye sordu.

Ivo, nedenini açıklayamasa da başını salladı.

Bundan sonraki her kış, iki taşın yanına odun taşıdı. Odunları dışarı bıraktı. Bazen kapıdan içeri giren ayak izleri vardı; bazen yoktu.

Kilidi asla tamir etmedi. Yazın çocuklar kapının neden açılmadığını sorduğunda, bazı barınakların yolculuklarına devam etmeyi planlayan insanlar için olduğunu söylerdi.