De deur die alleen in de winter openging.

Boven het dorp bevond zich een deur zonder huis erachter. Hij stond tussen twee stenen op het bergpad. In de zomer draaide de klink niet. In de winter, wanneer de weg door de sneeuw bedekt was, ging hij gemakkelijk open.

Men zei dat het leidde naar een warme kamer waar een reiziger kon uitrusten. Ze zeiden ook dat iedereen die bleef nadat het vuur was gedoofd, nooit meer naar huis zou terugkeren.

De timmerman Ivo geloofde geen van beide verhalen. Hij geloofde in opgezwollen hout, losse scharnieren en dorpelingen die er plezier in hadden kinderen bang te maken. Op een herfstdag droeg hij zijn gereedschap de heuvel op om de deur te repareren.

Het kozijn was in goede staat. De scharnieren waren roestvrij. Toen hij het slot verwijderde, bleef de deur gesloten.

"Hardnekkig vakmanschap," zei hij.

De eerste sneeuw viel voordat hij terugkeerde. Halverwege de berg ontmoette hij een vrouw van wie de ezel op het pad was uitgegleden. Ivo hielp haar het dier op te tillen en leidde het vervolgens aan het hoofdstel tot ze bij de twee stenen aankwamen.

De deur stond open. Daarachter bevond zich een kamer met een klein vuurtje, een bankje en een waterkoker. Ze gingen naar binnen. Ivo was zijn gereedschap in de sneeuw vergeten.

De vrouw dronk een kop warm water. Haar ezeltje rustte naast de bank, zonder dat een van hen er iets van merkte. Na een tijdje zei ze dat ze voor het donker bij haar dochter moest zijn.

'Laat het vuur maar wat lager branden,' zei Ivo. 'Er is nog genoeg tijd.'

'Binnen is er altijd genoeg tijd,' antwoordde ze.

Hij keek haar na toen ze wegging. Het vuur doofde. Het kwam bij hem op dat hij tot de lente kon blijven, warm en onbezorgd, zonder kapotte stoelen te hoeven repareren en zonder klanten die ruzie maakten over de betaling.

Toen zag hij de bank. In de rugleuning waren namen gekerfd. Sommige waren zo oud dat ze bijna verdwenen waren. Vlakbij zijn hand stond de naam van zijn broer.

Zijn broer was twaalf winters eerder de berg overgetrokken en nooit meer teruggekeerd. Ivo riep, maar het was muisstil in de kamer. Slechts één kooltje gloeide nog.

Hij hijsde zich overeind en stapte door de deur. Buiten stond de vrouw te wachten met zijn gereedschap.

'Heb je ontdekt wat je gevangen hield?' vroeg ze.

Ivo knikte, hoewel hij het niet kon verklaren.

Elke winter daarna bracht hij brandhout naar de twee stenen. Hij liet het buiten liggen. Soms waren er voetsporen die de deuropening in leidden; soms niet.

Hij heeft het slot nooit gerepareerd. In de zomer, als kinderen vroegen waarom de deur niet openging, zei hij dat sommige schuilplaatsen bedoeld waren voor mensen die hun reis nog wilden voortzetten.