ประตูที่เปิดเฉพาะในฤดูหนาว

เหนือหมู่บ้านขึ้นไปมีประตูบานหนึ่งที่ไม่มีบ้านอยู่ด้านหลัง มันตั้งอยู่ระหว่างก้อนหินสองก้อนบนเส้นทางบนภูเขา ในฤดูร้อน ลูกบิดประตูจะหมุนไม่ได้ แต่ในฤดูหนาว เมื่อหิมะปกคลุมถนน ประตูนั้นกลับเปิดได้ง่าย

ผู้คนกล่าวว่ามันนำไปสู่ห้องที่อบอุ่นซึ่งนักเดินทางสามารถพักผ่อนได้ พวกเขายังกล่าวอีกว่าใครก็ตามที่อยู่ต่อหลังจากไฟดับแล้วจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีกเลย

ช่างไม้ชื่ออีโวไม่เชื่อเรื่องเล่าทั้งสองเรื่อง เขาเชื่อเรื่องไม้บวม บานพับหลวม และชาวบ้านที่ชอบทำให้เด็กๆ หวาดกลัว ในฤดูใบไม้ร่วงปีหนึ่ง เขาแบกเครื่องมือขึ้นเนินไปซ่อมประตู

โครงสร้างแข็งแรง บานพับไม่มีสนิม เมื่อเขาดึงกลอนออก ประตูก็ยังคงปิดอยู่

“ฝีมือช่างดื้อรั้น” เขากล่าว

หิมะแรกตกลงมาก่อนที่เขาจะกลับมา ระหว่างทางขึ้นเขา เขาได้พบกับหญิงคนหนึ่งที่ลาของเธอพลัดตกบนทาง อีโวช่วยเธอพยุงลาขึ้น แล้วจูงมันโดยจับบังเหียนจนกระทั่งถึงก้อนหินสองก้อนนั้น

ประตูเปิดอยู่ ด้านในเป็นห้องที่มีเตาผิงเล็กๆ ม้านั่ง และกาต้มน้ำ พวกเขาเข้าไปข้างใน อีโวลืมเครื่องมือของเขาไว้ในหิมะ

หญิงคนนั้นดื่มน้ำร้อนหนึ่งถ้วย ลาของเธอนอนพักอยู่ข้างม้านั่งโดยที่ทั้งสองไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด สักพักเธอก็บอกว่าเธอต้องไปหาลูกสาวก่อนมืด

“ลดไฟลงหน่อยเถอะ” อีโวกล่าว “ยังมีเวลาอีกเยอะ”

“ข้างในบ้านมีเวลาเหลือเฟือเสมอ” เธอตอบ

เขามองดูเธอจากไป เปลวไฟค่อยๆ มอดลง เขานึกขึ้นได้ว่าเขาสามารถอยู่ที่นี่ไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิได้อย่างอบอุ่นและไร้กังวล โดยไม่ต้องซ่อมเก้าอี้ที่ชำรุด และไม่มีลูกค้ามาเถียงเรื่องการจ่ายเงิน

จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นม้านั่ง ด้านหลังของม้านั่งสลักชื่อไว้ บางชื่อเก่าแก่จนแทบเลือนหายไปแล้ว ใกล้กับมือของเขาคือชื่อของพี่ชายเขา

พี่ชายของเขาเดินทางข้ามภูเขาไปเมื่อสิบสองฤดูหนาวก่อนและไม่เคยกลับมาอีกเลย อีโวเรียกหา แต่ห้องกลับเงียบสงัด มีเพียงถ่านก้อนเดียวที่ยังคงส่องแสงอยู่

เขาพยุงตัวเองขึ้นยืนและก้าวออกไปนอกประตู หญิงคนนั้นกำลังรออยู่พร้อมกับเครื่องมือของเขา

“คุณเจอสิ่งที่กักขังคุณไว้หรือยัง?” เธอถาม

อีโวพยักหน้า แม้ว่าเขาจะอธิบายไม่ได้ก็ตาม

ทุกฤดูหนาวหลังจากนั้น เขาจะนำฟืนไปวางไว้ที่หินสองก้อนนั้น เขาตั้งทิ้งไว้ข้างนอก บางครั้งก็มีรอยเท้าเดินเข้าไปในประตู บางครั้งก็ไม่มี

เขาไม่เคยซ่อมกลอนประตูเลย ในฤดูร้อน เมื่อเด็กๆ ถามว่าทำไมประตูถึงเปิดไม่ได้ เขาบอกว่าที่พักพิงบางแห่งมีไว้สำหรับคนที่ยังตั้งใจจะเดินทางต่อไป