Neşe

Gece saat on ikiydi.

Heyecanlı bir yüz ve dağınık saçlarla Mitya Kuldarov, anne babasının dairesine koştu ve aceleyle tüm odaları dolaştı. Anne babası çoktan yatmıştı. Kız kardeşi yatağında, bir romanın son sayfasını bitiriyordu. Okul çağındaki erkek kardeşleri de uyuyordu.

"Nereden geldin sen?" diye hayretle bağırdılar anne babası. "Sana ne oldu?"

“Aman, sorma! Hiç beklemiyordum; hayır, hiç beklemiyordum! Bu… bu inanılmaz!”

Mitya kahkaha attı ve koltuğa çöktü; mutluluktan o kadar kendinden geçmişti ki ayakta duramıyordu.

“İnanılmaz! Hayal bile edemezsiniz! Bakın!”

Kız kardeşi yataktan fırladı, yorganı üzerine atıp erkek kardeşinin yanına gitti. Okul çocukları uyandı.

"Ne oldu? Kendine hiç benzemiyorsun!"

“Çok mutlu olduğum için söylüyorum anne! Biliyor musun, artık bütün Rusya beni tanıyor! Bütün Rusya! Şimdiye kadar sadece sen Dmitry Kuldarov adında bir kayıt memuru olduğunu biliyordun, şimdi bütün Rusya biliyor! Anne! Aman Tanrım!”

Mitya ayağa fırladı, odaların her birini koşup dolaştı ve sonra tekrar oturdu.

“Neden, ne oldu? Bize mantıklı bir şekilde anlatın!”

“Vahşi hayvanlar gibi yaşıyorsunuz, gazeteleri okumuyorsunuz ve yayınlananlara hiç dikkat etmiyorsunuz, oysa gazetelerde çok ilginç şeyler var. Bir şey olursa her şey anında öğreniliyor, hiçbir şey gizli kalmıyor! Ne kadar mutluyum! Aman Tanrım! Biliyorsun ki gazetelerde sadece ünlü kişilerin isimleri yayınlanır, şimdi de benim ismimi yayınlamışlar!”

“Ne demek istiyorsunuz? Nerede?”

Baba bembeyaz kesildi. Anne kutsal resme baktı ve haç çıkardı. Okul çocukları yataklarından fırlayıp, üzerlerindeki kısa geceliklerle, kardeşlerinin yanına gittiler.

“Evet! Adım yayınlandı! Artık tüm Rusya beni tanıyor! Gazeteyi sakla anne, hatıra olarak! Bazen okuyacağız! Bak!”

Mitya cebinden gazetenin bir kopyasını çıkardı, babasına verdi ve parmağıyla mavi kalemle işaretlenmiş bir pasajı gösterdi.

“Okuyun!”

Baba gözlüğünü taktı.

“Mutlaka okuyun!”

Anne kutsal resme baktı ve haç çıkardı. Papa boğazını temizledi ve okumaya başladı: "29 Aralık akşamı saat on birde, Dmitry Kuldarov adlı bir kayıt memuru..."

“Görüyorsunuz, görüyorsunuz! Devam edin!”

“…Küçük Bronnaia'daki Kozihin binalarında bulunan bir birahaneden sarhoş bir halde gelen Dmitry Kuldarov adlı bir kayıt memuru…”

“Bu ben ve Semyon Petrovitch. … Her şey aynen anlatıldı! Hadi! Dinleyin!”

“… sarhoş haldeyken, Yuhnovsky bölgesindeki Durikino köyünden Ivan Drotov adlı bir kızak sürücüsüne ait atın altından kayıp düştü. Korkmuş at, Kuldarov'un üzerinden atlayıp kızağı da üzerine çekti ve içinde bulunan ikinci sınıf Moskovalı tüccar Stepan Lukov ile birlikte sokakta hızla ilerledi ve bazı kapıcılar tarafından yakalandı. Kuldarov, önce baygın halde, polis karakoluna götürüldü ve orada doktor tarafından muayene edildi. Başının arkasına aldığı darbe…”

"O, kuyudan çıktı baba. Hadi! Geri kalanını da oku!"

“…başının arkasına aldığı darbenin ciddi olmadığı anlaşıldı. Olay usulüne uygun olarak rapor edildi. Yaralıya tıbbi yardım sağlandı. …”

“Bana başımın arkasına soğuk su dökmemi söylediler. Şimdi okudunuz mu? Ha! Demek görüyorsunuz. Şimdi tüm Rusya'da yayılmış durumda! Buraya verin!”

Mitya kağıdı kaptı, katladı ve cebine koydu.

“Hemen Makarovların yanına gidip onlara göstereceğim. … Ayrıca İvanitskylere, Natasya İvanovna'ya ve Anisim Vassilyitch'e de göstermeliyim. … Hadi koşayım! Hoşça kalın!”

Mitya, kokartlı şapkasını başına taktı ve sevinç ve zafer duygusuyla sokağa koştu.