Vreugde

Het was twaalf uur 's nachts.

Mitya Kuldarov, met een opgewonden gezicht en warrig haar, stormde het appartement van zijn ouders binnen en rende haastig door alle kamers. Zijn ouders waren al naar bed. Zijn zus lag in bed en las de laatste bladzijde van een roman uit. Zijn broers, die nog op school zaten, sliepen.

'Waar kom je vandaan?' riepen zijn ouders verbaasd. 'Wat scheelt er met je?'

“O nee, vraag het niet! Ik had het nooit verwacht; nee, echt nooit! Het is… het is gewoon ongelooflijk!”

Mitya lachte en zakte in een fauteuil, zo overweldigd door geluk dat hij niet meer op zijn benen kon staan.

“Het is ongelooflijk! Je kunt het je niet voorstellen! Kijk!”

Zijn zus sprong uit bed, sloeg een deken om zich heen en ging naar haar broer toe. De schooljongens werden wakker.

“Wat is er aan de hand? Je lijkt helemaal niet op jezelf!”

'Omdat ik zo blij ben, mama! Weet je, nu kent heel Rusland me! Heel Rusland! Tot nu toe wist alleen jij dat er een ambtenaar was die Dmitri Kuldarov heette, en nu weet heel Rusland het! Mama! O, hemel!'

Mitya sprong op, rende door alle kamers en ging toen weer zitten.

“Waarom, wat is er gebeurd? Vertel het ons op een begrijpelijke manier!”

“Jullie leven als wilde beesten, jullie lezen de kranten niet en trekken je niets aan van wat erin staat, terwijl er zoveel interessants in de kranten staat. Als er iets gebeurt, is het meteen bekend, niets blijft geheim! Wat ben ik blij! O, Heer! Je weet toch dat alleen beroemde mensen in de kranten staan, en nu hebben ze die van mij er ook in gezet!”

'Wat bedoel je? Waar?'

De vader werd bleek. De moeder keek naar het heilige beeld en sloeg een kruis. De schooljongens sprongen uit bed en gingen, zoals ze waren, in hun korte nachthemden, naar hun broer toe.

“Ja! Mijn naam staat in de krant! Nu kent heel Rusland me! Bewaar de krant, mama, als aandenken! We zullen hem later nog eens lezen! Kijk!”

Mitya haalde een exemplaar van het document uit zijn zak, gaf het aan zijn vader en wees met zijn vinger naar een passage die met een blauw potlood was gemarkeerd.

“Lees het!”

De vader zette zijn bril op.

“Lees het vooral!”

De moeder wierp een blik op het heilige beeld en sloeg een kruis. De vader schraapte zijn keel en begon te lezen: "Om elf uur 's avonds op 29 december registreerde een ambtenaar genaamd Dmitry Kuldarov..."

“Zie je wel, zie je wel! Ga je gang!”

“… een klerk genaamd Dmitry Kuldarov, die dronken uit de slijterij in het Kozihin-gebouw in Klein Bronnaia kwam…”

“Dat zijn ik en Semyon Petrovitch. … Alles is precies zo beschreven! Ga je gang! Luister!”

“… in beschonken toestand gleed hij uit en viel onder een paard van een sledebestuurder, een boer uit het dorp Durikino in het district Yuhnovsky, genaamd Ivan Drotov. Het geschrokken paard stapte over Kuldarov heen en trok de slee over hem heen. Samen met een Moskouse koopman van het tweede gilde, genaamd Stepan Lukov, die zich in het paard bevond, rende het paard de straat op en werd door enkele portiers opgevangen. Kuldarov, die aanvankelijk bewusteloos was, werd naar het politiebureau gebracht en daar door een arts onderzocht. De klap die hij op zijn achterhoofd had gekregen…”

“Het kwam uit de schacht, papa. Ga je gang! Lees de rest!”

“… de verwonding aan zijn achterhoofd bleek niet ernstig te zijn. Het incident werd naar behoren gemeld. De gewonde man kreeg medische hulp…”

“Ze zeiden dat ik mijn achterhoofd met koud water moest koelen. Heb je het nu gelezen? Ah! Zo te zien wel. Nu is het overal in Rusland! Geef het hier!”

Mitya greep het papier, vouwde het op en stopte het in zijn zak.

“Ik ren even naar de Makarovs om het ze te laten zien. … Ik moet het ook aan de Ivanitsky's laten zien, aan Natasya Ivanovna en Anisim Vassilyitch. … Ik ga ervandoor! Tot ziens!”

Mitya zette zijn pet met kokarde op en rende, vol vreugde en triomf, de straat op.