จอย
อ่านเรื่องสั้นฉบับเต็มเรื่อง “ความสุข” โดย อันตอน เชคอฟ
เวลานั้นเป็นเวลาเที่ยงคืน
มิตยา คุลดารอฟ วิ่งเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของพ่อแม่ด้วยใบหน้าตื่นเต้นและผมยุ่งเหยิง ก่อนจะรีบวิ่งไปทั่วทุกห้อง พ่อแม่ของเขาเข้านอนกันหมดแล้ว น้องสาวของเขานอนอยู่บนเตียง กำลังอ่านนิยายหน้าสุดท้ายอยู่ ส่วนน้องชายวัยเรียนก็หลับหมดแล้ว
“เจ้ามาจากไหน?” พ่อแม่ของเขาร้องออกมาด้วยความประหลาดใจ “เจ้าเป็นอะไรไป?”
“โอ้ อย่าถามเลย! ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย ไม่ ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลย! มัน… มันเหลือเชื่อจริงๆ!”
มิตยาหัวเราะและทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เท้าแขน ด้วยความสุขจนแทบจะยืนไม่ไหว
“เหลือเชื่อ! คุณนึกภาพไม่ออกหรอก! ดูสิ!”
น้องสาวกระโดดลงจากเตียง คว้าผ้าห่มมาคลุมตัว แล้ววิ่งเข้าไปหาพี่ชาย เด็กนักเรียนชายคนอื่นๆ ก็ตื่นขึ้นมา
“เป็นอะไรไป? คุณดูไม่เหมือนตัวเองเลย!”
“เพราะผมดีใจมากเลยครับแม่! แม่รู้ไหมครับ ตอนนี้คนทั้งรัสเซียรู้จักผมแล้ว! ทั้งรัสเซียเลย! ก่อนหน้านี้มีแค่แม่คนเดียวที่รู้ว่ามีเจ้าหน้าที่ทะเบียนชื่อดมิทรี คุลดารอฟ แต่ตอนนี้คนทั้งรัสเซียรู้แล้ว! แม่ครับ! โอ้ พระเจ้า!”
มิตยาเด้งตัวขึ้น วิ่งไปทั่วทุกห้อง แล้วก็นั่งลงอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้น? บอกเรามาอย่างมีเหตุผลหน่อยสิ!”
“พวกคุณใช้ชีวิตเหมือนสัตว์ป่า ไม่เคยอ่านหนังสือพิมพ์ ไม่สนใจสิ่งที่ตีพิมพ์เลยสักนิด ทั้งๆ ที่ในหนังสือพิมพ์มีเรื่องน่าสนใจมากมาย ถ้าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนก็จะรู้กันหมด ไม่มีอะไรปิดบัง! ฉันมีความสุขเหลือเกิน! โอ้ พระเจ้า! รู้ไหมว่ามีแต่คนที่มีชื่อเสียงเท่านั้นที่ชื่อได้ลงในหนังสือพิมพ์ และตอนนี้พวกเขาก็เอาชื่อฉันมาลงด้วย!”
“คุณหมายความว่ายังไง? ที่ไหน?”
พ่อหน้าซีด แม่เหลือบมองรูปศักดิ์สิทธิ์แล้วทำเครื่องหมายกางเขน เด็กนักเรียนชายกระโดดลงจากเตียงและเดินเข้าไปหาพี่ชายทั้งที่ยังสวมเพียงชุดนอนสั้นๆ
“เยส! ชื่อของฉันถูกตีพิมพ์แล้ว! ตอนนี้คนทั้งรัสเซียรู้จักฉันแล้ว! เก็บหนังสือพิมพ์ไว้ด้วยนะแม่ เพื่อเป็นที่ระลึก! เราจะอ่านมันอีกนะ! ดูสิ!”
มิตยาหยิบกระดาษสำเนาออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้พ่อ และชี้ด้วยนิ้วไปที่ข้อความที่ทำเครื่องหมายด้วยดินสอสีน้ำเงิน
“อ่านเลย!”
พ่อสวมแว่นตา
“อ่านดูนะ!”
คุณแม่เหลือบมองรูปศักดิ์สิทธิ์และทำเครื่องหมายกางเขน คุณพ่อกระแอมเบาๆ แล้วเริ่มอ่านว่า “เวลา 11 นาฬิกาของเย็นวันที่ 29 ธันวาคม พนักงานทะเบียนชื่อ ดมิทรี คุลดารอฟ…”
“เห็นไหม เห็นไหม! ไปเลย!”
“…พนักงานลงทะเบียนชื่อดมิทรี คุลดารอฟ เดินออกมาจากร้านขายเบียร์ในอาคารโคซิฮินในย่านลิตเติลบรอนเนีย ในสภาพมึเมา…”
“นั่นคือผมกับเซมยอน เปโตรวิช... ทุกอย่างบรรยายไว้หมดแล้ว! ไปเลย! ฟังดูสิ!”
“…ในสภาพมึนเมา ลื่นล้มลงไปอยู่ใต้หลังม้าของคนขับเลื่อน ซึ่งเป็นชาวนาจากหมู่บ้านดูริกิโน ในเขตยูห์นอฟสกี ชื่ออีวาน โดรตอฟ ม้าที่ตกใจวิ่งเหยียบคุลดารอฟและลากเลื่อนทับเขา พร้อมกับสเตปาน ลูคอฟ พ่อค้าชาวมอสโกชั้นสองที่นั่งอยู่ในเลื่อนด้วย ทั้งคู่วิ่งไปตามถนนและถูกคนเฝ้าบ้านจับตัวไว้ได้ คุลดารอฟในตอนแรกอยู่ในสภาพหมดสติ ถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจและได้รับการตรวจร่างกายจากแพทย์ เขาได้รับแรงกระแทกที่ด้านหลังศีรษะ…”
“มันมาจากปล่องไฟค่ะพ่อ อ่านต่อเลย!”
“…อาการบาดเจ็บที่ด้านหลังศีรษะของเขาไม่ร้ายแรง เหตุการณ์ดังกล่าวได้รับการรายงานอย่างถูกต้อง และได้มีการให้ความช่วยเหลือทางการแพทย์แก่ผู้บาดเจ็บ…”
“พวกเขาบอกให้ฉันประคบเย็นที่ด้านหลังศีรษะ คุณอ่านแล้วใช่ไหม? อ๋อ! เห็นไหมล่ะ ตอนนี้มันแพร่ไปทั่วรัสเซียแล้ว! เอามาให้ฉัน!”
มิตยาหยิบกระดาษขึ้นมาพับแล้วใส่ลงในกระเป๋าเสื้อ
“ฉันจะรีบไปหาครอบครัวมาคารอฟและให้พวกเขาดู… ฉันต้องเอาไปให้ครอบครัวอีวานิตสกีดูด้วย รวมถึงนาตาเซีย อีวานอฟนา และอนิซิม วาสซิลิช… ฉันจะไปแล้ว! ลาก่อน!”
มิตยาใส่หมวกที่มีตราสัญลักษณ์ แล้ววิ่งออกไปที่ถนนด้วยความดีใจและภาคภูมิใจ
เรื่องคลาสสิกฉบับเต็ม แหล่งข้อความภาษาอังกฤษ: Standard Ebooks ฉบับต้นทางระบุว่าข้อความเป็นสาธารณสมบัติในสหรัฐอเมริกา กฎลิขสิทธิ์แตกต่างกันในแต่ละประเทศ
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
