Radość

Była godzina dwunasta w nocy.

Mitia Kuldarow, z podekscytowaną miną i potarganymi włosami, wbiegł do mieszkania rodziców i pospiesznie przebiegł przez wszystkie pokoje. Rodzice już poszli spać. Jego siostra leżała w łóżku, kończąc ostatnią stronę powieści. Jego bracia, uczniowie, spali.

„Skąd się tu wziąłeś?” – krzyknęli zdumieni rodzice. „Co ci jest?”

„Och, nie pytaj! Nigdy się tego nie spodziewałam; nie, nigdy się tego nie spodziewałam! To… to jest po prostu niesamowite!”

Mitia roześmiał się i opadł na fotel. Był tak przepełniony szczęściem, że nie mógł ustać na nogach.

„To niesamowite! Nie możesz sobie wyobrazić! Spójrz!”

Jego siostra wyskoczyła z łóżka i, otulona kołdrą, poszła do brata. Uczniowie się obudzili.

„Co się stało? Nie wyglądasz jak ty!”

„To dlatego, że jestem taka szczęśliwa, Mamo! Wiesz, teraz cała Rosja o mnie wie! Cała Rosja! Do tej pory tylko ty wiedziałaś, że jest urzędnik rejestracyjny o nazwisku Dmitrij Kuldarow, a teraz wie o tym cała Rosja! Mamo! O Boże!”

Mitia podskoczył, pobiegł wzdłuż i wszerz po wszystkich pokojach, a potem znowu usiadł.

„Dlaczego, co się stało? Powiedz nam rozsądnie!”

„Żyjecie jak dzikie bestie, nie czytacie gazet i nie zwracacie uwagi na to, co się publikuje, a w gazetach jest tyle ciekawych rzeczy. Jeśli coś się dzieje, od razu wszystko wiadomo, nic nie jest ukryte! Jakże się cieszę! O Boże! Wiesz, że w gazetach publikowane są tylko nazwiska sławnych ludzi, a teraz oni poszli i opublikowali moje!”

„Co masz na myśli? Gdzie?”

Tata zbladł. Mama spojrzała na święty wizerunek i przeżegnała się. Uczniowie wyskoczyli z łóżek i, tacy jak byli, w krótkich koszulach nocnych, podeszli do brata.

„Tak! Moje nazwisko zostało opublikowane! Teraz cała Rosja o mnie wie! Zachowaj tę gazetę, mamo, ku jej pamięci! Będziemy ją czasem czytać! Patrz!”

Mitia wyciągnął z kieszeni kopię gazety, podał ją ojcu i wskazał palcem na fragment zaznaczony niebieskim ołówkiem.

„Przeczytaj to!”

Ojciec założył okulary.

„Przeczytaj to!”

Mama spojrzała na święty obraz i przeżegnała się. Tata odchrząknął i zaczął czytać: „O jedenastej wieczorem 29 grudnia urzędnik rejestrowy nazwiskiem Dmitrij Kuldarow…”

„Widzisz, widzisz! No dalej!”

„…urzędnik rejestracyjny nazwiskiem Dmitrij Kuldarow, wychodzący z piwiarni w budynkach Kozihina w Małej Bronnnej w stanie nietrzeźwym…”

„To ja i Siemion Pietrowicz. … Wszystko jest dokładnie opisane! No dalej! Słuchaj!”

„…w stanie nietrzeźwości poślizgnął się i wpadł pod konia należącego do woźnicy, chłopa ze wsi Durikino w powiecie juhnowskim, o nazwisku Iwan Drotow. Przestraszony koń, nadepnąwszy na Kuldarowa i ciągnąc za sobą sanie, wraz z moskiewskim kupcem z drugiej gildii o nazwisku Stepan Łukow, który nim kierował, pobiegł ulicą i został schwytany przez stróżów. Kuldarowa, początkowo nieprzytomnego, zabrano na komisariat policji, gdzie zbadał go lekarz. Uderzenie, które otrzymał w tył głowy…”

„To było z szybu, tato. No dalej! Czytaj dalej!”

„…uderzenie w tył głowy okazało się niegroźne. Incydent został należycie zgłoszony. Rannemu udzielono pomocy medycznej.…”

„Kazali mi polewać tył głowy zimną wodą. Przeczytałeś to już? Ach! Widzisz. Teraz to jest w całej Rosji! Daj to tutaj!”

Mitia chwycił papier, złożył go i schował do kieszeni.

„Pobiegnę do Makarowych i pokażę im to. … Muszę to pokazać też Iwanickim, Natasy Iwanown i Anisimowi Wasiliczowi. … Pobiegnę! Do widzenia!”

Mitia włożył czapkę z kokardą i radosny i triumfujący wybiegł na ulicę.