ภาพถ่ายที่ไม่มีหิมะ
พี่น้องคู่หนึ่งค้นพบว่าภาพถ่ายที่พวกเขาจำได้แตกต่างกันนั้น ได้เก็บรักษาเรื่องราวในวัยเด็กของพวกเขาไว้มากกว่าแค่ภาพในจินตนาการของทั้งสองเวอร์ชั่น
ภาพถ่ายแสดงให้เห็นแม่ของพวกเขาในชุดเดรสฤดูร้อนอยู่ด้านนอกอาคารอพาร์ตเมนต์เก่า ด้านหลังเธอ พื้นทางเท้าแห้งสนิท แดเนียลบอกว่าภาพนี้ถ่ายในวันที่พวกเขาจากไป ส่วนลีอา น้องสาวของเขาบอกว่าพวกเขาจากไปในวันที่หิมะตก
พวกเขากำลังคัดแยกรูปภาพเพื่อเตรียมสำหรับวันเกิดครบรอบ 70 ปีของคุณแม่ คุณแม่ขอไว้ว่าอย่าจัดงานเลี้ยงและอย่าให้ของขวัญ ซึ่งพวกเขาตีความว่าเป็นการอนุญาตให้ทำหนังสือภาพถ่ายแทน ดูเหมือนจะเป็นของขวัญที่ไม่ซับซ้อน จนกระทั่งพวกเขามาถึงรูปถ่ายภาพหนึ่ง
แดเนียลจำรถขนของได้ ประตูสีเหลืองเปิดรับแสงแดด ลีอาจำได้ว่านิ้วเท้าของเธอเจ็บเพราะรองเท้าเปียก เขาบอกว่าเธอกำลังนึกถึงฤดูหนาวก่อนหน้านี้ เธอบอกว่าเขาจำเรื่องราวต่างๆ ได้ดีที่สุดในวันที่อากาศดีกว่านี้
พวกเขาส่งรูปนั้นให้แม่โดยไม่ได้อธิบายสาเหตุของการทะเลาะ แม่ตอบกลับมาด้วยรูปหัวใจและขอให้พวกเขาไม่นำรูปใดๆ ที่เห็นผ้าม่านในครัวของเธอใส่ในหนังสือ
ในซองจดหมายถัดไป แดเนียลพบใบเสร็จรับเงินจากบริษัทรับฝากของ ลงวันที่เดือนกุมภาพันธ์ ตั๋วรถโดยสารที่อยู่ข้างๆ ลงวันที่เดือนมิถุนายน วันที่ทั้งสองดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งบางอย่างที่เด็กทั้งสองไม่เคยได้รับรู้มาก่อน
แม่ของพวกเขาพาพวกเขาออกจากอพาร์ตเมนต์ในเดือนกุมภาพันธ์หลังจากเครื่องทำความร้อนเสียและเจ้าของบ้านปฏิเสธที่จะซ่อมแซม พวกเขาอาศัยอยู่ในห้องว่างของเพื่อนแม่เป็นเวลาสี่เดือน แดเนียลขนเฟอร์นิเจอร์ไปก่อนในวันที่อากาศอบอุ่นในเดือนมิถุนายน ส่วนลีอาซึ่งเป็นไข้ในเดือนกุมภาพันธ์ ถูกอุ้มลงบันไดท่ามกลางหิมะ
รูปถ่ายนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับการจากไปของใครเลย มันถูกถ่ายในเดือนสิงหาคม ตอนที่แม่ของพวกเขากลับมาเพื่อรับเงินมัดจำกุญแจส่วนสุดท้ายคืน เธอสวมชุดนั้นเพราะเธอมีนัดสัมภาษณ์ในบ่ายวันนั้น เพื่อนบ้านคนหนึ่งถ่ายรูปเธอไว้ขณะที่เธอกำลังรออยู่
แม่ของพวกเขาอธิบายเรื่องนี้ทางโทรศัพท์ขณะกำลังหั่นผักอยู่ “แม่คิดว่าลูกจำได้ซะอีก”
พวกเขายังจำห้องที่เคยนอน โทรทัศน์ที่ยืมมา และกลิ่นสบู่ของคนอื่นได้ พวกเขาไม่รู้ว่าส่วนไหนเป็นเพียงชั่วคราว แดเนียลบอกว่าเขาขอโทษ ลีอาถามว่าแม่ไปสัมภาษณ์งานอะไร
“แผนกต้อนรับที่คลินิกทันตกรรม” เธอกล่าว “ฉันไม่ได้งานนั้นค่ะ”
พวกเขาเลือกรูปถ่ายนั้นมาไว้ตรงกลางหนังสือ และเว้นที่ว่างไว้ด้านล่าง ในงานเลี้ยงวันเกิด คุณแม่ของพวกเขาเขียนวันที่ด้วยลายมือที่เรียบร้อย แล้วเขียนชื่อเพื่อนบ้านลงไปด้วย
แดเนียลคาดหวังว่าเธอจะพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับช่วงเวลาที่ยากลำบากหรือว่าพวกเขาผ่านมาไกลแค่ไหนแล้ว แต่เธอกลับจ้องมองชุดเดรสฤดูร้อนนั้น เธอบอกว่าเธอจำลายของมันไม่ได้แล้ว และอยากจะยังมีชุดนั้นอยู่เหลือเกิน
ลีอาส่งรูปถ่ายถัดไปให้เธอ ข้างนอกหน้าต่างฝนเริ่มตกแล้ว เป็นสภาพอากาศธรรมดาที่ไม่ใช่ภาพในอดีตของใครเลย
เรื่องแต่งต้นฉบับ © Stories.red
วงสนทนานักอ่าน
เริ่มต้นบทสนทนา
