Obraz zagubionej duszy

Wzdłuż parapetów starej katedry w odstępach ustawiono szereg rzeźbionych kamiennych figur; niektóre z nich przedstawiały anioły, inne królów i biskupów, a niemal wszystkie były w pozie nabożnego uniesienia i opanowania. Jedna jednak postać, nisko na zimnej, północnej ścianie budynku, nie miała ani korony, ani mitry, ani aureoli, a jej twarz była surowa, gorzka i przygnębiona; to musiał być demon, oznajmiły tłuste, niebieskie gołębie, które całymi dniami wygrzewały się na gzymsach parapetu; ale stara kawka z dzwonnicy, będąca autorytetem w dziedzinie architektury sakralnej, stwierdziła, że ​​to zagubiona dusza. I na tym sprawa się zakończyła.

Pewnego jesiennego dnia na dach katedry przyfrunął smukły ptak o słodkim głosie, który odleciał od nagich pól i przerzedzających się żywopłotów w poszukiwaniu zimowego miejsca do spania. Próbował odpocząć zmęczonymi nogami w cieniu wielkiego anielskiego skrzydła lub wtulić się w rzeźbione fałdy królewskiej szaty, ale tłuste gołębie przepędziły go z miejsca, w którym się zadomowił, a hałaśliwe wróble zepchnęły go z gzymsów. Żaden szanujący się ptak nie śpiewał z takim uczuciem, ćwierkały jeden do drugiego, a wędrowiec musiał iść dalej.

Tylko wizerunek Zagubionej Duszy oferował schronienie. Gołębie nie uważały za bezpieczne siadanie na występie, który tak bardzo odchylał się od pionu, a ponadto był zbyt mocno zacieniony. Postać nie skrzyżowała rąk w pobożnej postawie innych dostojników, lecz jej ramiona były złożone jakby w geście buntu, a ich kąt tworzył przytulne miejsce spoczynku dla małego ptaszka. Każdego wieczoru ufnie wpełzał do kąta pod kamienną pierś posągu, a ciemne oczy zdawały się czuwać nad jego snem. Samotny ptak pokochał swego samotnego opiekuna i w ciągu dnia siadał od czasu do czasu na jakimś pędzie lub innym podparciu i ćwierkał najsłodszą melodią w wdzięcznej wdzięczności za nocne schronienie. I być może to było dzieło wiatru i pogody, albo jakiegoś innego wpływu, ale dziko wykrzywiona twarz zdawała się stopniowo tracić część swojej twardości i smutku. Każdego dnia, przez długie, monotonne godziny, pieśń jego małego gościa docierała do samotnego obserwatora urywkami, a wieczorem, gdy rozbrzmiewał dzwon nieszporny i wielkie, szare nietoperze wymykały się ze swoich kryjówek w dachu dzwonnicy, jasnooki ptak powracał, ćwierkał sennie i wtulał się w ramiona, które na niego czekały. To były szczęśliwe dni dla Mrocznego Obrazu. Tylko wielki dzwon katedry codziennie wykrzykiwał szyderczą melodię: „Po radości… smutku”.

Ludzie w domku kościelnym zauważyli małego brązowego ptaszka fruwającego wokół katedry i podziwiali jego piękny śpiew. „Ale szkoda”, mówili, „żeby całe to ćwierkanie poszło na marne i zmarnowało się, tak że nikt go nie usłyszy na parapecie”. Byli biedni, ale znali zasady ekonomii politycznej. Złapali więc ptaszka i umieścili go w małej wiklinowej klatce przed drzwiami domku.

Tej nocy mały pieśniarz zniknął ze swojego zwykłego miejsca pobytu, a Mroczny Obraz bardziej niż kiedykolwiek poznał gorycz samotności. Być może jego mały przyjaciel został zabity przez polującego kota lub ranny kamieniem. Być może… być może poleciał gdzie indziej. Lecz gdy nastał ranek, nadleciała do niego, przez hałas i zgiełk świata katedry, słaba, bolesna wiadomość od więźnia w wiklinowej klatce daleko w dole. I każdego dnia, w samo południe, gdy tłuste gołębie milkły otępiałe po południowym posiłku, a wróble myły się w ulicznych kałużach, pieśń małego ptaszka dobiegała do parapetów – pieśń głodu, tęsknoty i beznadziei, krzyk, na który nigdy nie można było odpowiedzieć. Gołębie zauważyły ​​między posiłkami, że postać bardziej niż kiedykolwiek odchylała się od pionu.

Pewnego dnia z małej wiklinowej klatki nie dobiegł żaden śpiew. Był to najzimniejszy dzień zimy, a gołębie i wróble na dachu katedry z niepokojem wypatrywały resztek jedzenia, od których zależała ich niepogoda.

„Czy mieszkańcy schroniska wyrzucili coś na śmietnik?” zapytał jeden gołąb drugiego, który wyglądał zza krawędzi północnego parapetu.

„Tylko mały martwy ptaszek” – padła odpowiedź.

W nocy na dachu katedry rozległ się trzask i huk przypominający walące się mury. Kawka z dzwonnicy stwierdziła, że ​​mróz uszkodził materiał, a ponieważ doświadczyła wielu mrozów, musiało tak być. Rano zauważono, że Postać Zaginionej Duszy zsunęła się z gzymsu i teraz leżała roztrzaskana na stercie pyłu przed chatą kościelną.

„Dobrze, że tak” – gruchały tłuste gołębie, po kilku minutach wpatrywania się w sprawę – „teraz będziemy mieli tam ładnego anioła. Na pewno tam anioła postawią”.

„Po radości… smutku” – rozbrzmiał wielki dzwon.