Het beeld van de verloren ziel

Langs de balustrades van de oude kathedraal stonden diverse gebeeldhouwde stenen figuren op verschillende plekken; sommige stelden engelen voor, andere koningen en bisschoppen, en bijna allemaal waren ze afgebeeld in een houding van vrome verhevenheid en kalmte. Maar één figuur, laag aan de koude noordzijde van het gebouw, had geen kroon, mijter of nimbus, en het gezicht was hard, bitter en neerslachtig; het moest wel een demon zijn, verklaarden de dikke blauwe duiven die de hele dag op de richels van de balustrade zaten te zonnebaden; maar de oude klokkentorenkauw, een autoriteit op het gebied van kerkarchitectuur, zei dat het een verloren ziel was. En daarmee was de zaak afgedaan.

Op een herfstdag fladderde er een slanke vogel met een lieflijke stem op het dak van de kathedraal. Hij was weggevlogen van de kale velden en de dunner wordende heggen op zoek naar een winterverblijf. Hij probeerde zijn vermoeide pootjes te laten rusten in de schaduw van een grote engelenvleugel of zich te nestelen in de sierlijke plooien van een koninklijk gewaad, maar de dikke duiven joegen hem weg van waar hij ook ging zitten, en de luidruchtige mussen joegen hem van de richels. Geen enkele respectabele vogel zong met zoveel gevoel, tjilpten ze naar elkaar, en de zwerver moest verder trekken.

Alleen het beeld van de Verloren Ziel bood een toevluchtsoord. De duiven vonden het niet veilig om neer te strijken op een uitsteeksel dat zo ver uit de loodlijn helde en bovendien te veel in de schaduw lag. Het beeld kruiste zijn handen niet in de vrome houding van de andere beelden, maar zijn armen waren gevouwen als in verzet, en de hoek ervan vormde een knusse rustplaats voor het kleine vogeltje. Elke avond kroop het vol vertrouwen in zijn hoekje tegen de stenen borst van het beeld, en de donkere ogen leken over zijn slaap te waken. Het eenzame vogeltje ging van zijn eenzame beschermer houden, en overdag zat het van tijd tot tijd op een regenpijp of andere steunpilaar en tjilpte zijn zoetste melodie uit dankbaarheid voor zijn nachtelijke beschutting. En, misschien was het het werk van wind en weer, of een andere invloed, maar het wild getekende gezicht leek geleidelijk iets van zijn hardheid en ongelukkigheid te verliezen. Elke dag, gedurende de lange, monotone uren, klonk het gezang van zijn kleine gast in flarden door tot de eenzame toeschouwer, en 's avonds, wanneer de avondklok luidde en de grote grijze vleermuizen uit hun schuilplaatsen in het klokkentorendak tevoorschijn kwamen, keerde het vogeltje met zijn heldere ogen terug, tjilpte een paar slaperige noten en nestelde zich in de armen die op hem wachtten. Dat waren gelukkige dagen voor het Donkere Beeld. Alleen de grote klok van de kathedraal luidde dagelijks zijn spottende boodschap: "Na vreugde... verdriet."

De mensen in het huisje van de koster zagen een klein bruin vogeltje rondfladderen op het terrein van de kathedraal en bewonderden zijn prachtige gezang. "Maar het is jammer," zeiden ze, "dat al dat gezang verloren gaat en verspild wordt, ver buiten gehoorsafstand op de borstwering." Ze waren arm, maar ze begrepen de principes van politieke economie. Dus vingen ze het vogeltje en zetten het in een klein rieten kooitje buiten de deur van het huisje.

Die nacht was het kleine zangvogeltje verdwenen van zijn vertrouwde plek, en het Donkere Beeld kende meer dan ooit de bitterheid van eenzaamheid. Misschien was zijn kleine vriend gedood door een rondsluipende kat of gewond geraakt door een steen. Misschien... misschien was hij ergens anders heen gevlogen. Maar toen de ochtend aanbrak, zweefde er, door het lawaai en de drukte van de kathedraalwereld, een zwakke, hartverscheurende boodschap naar hem toe van de gevangene in de rieten kooi ver beneden. En elke dag, om twaalf uur 's middags, wanneer de dikke duiven na hun middagmaal in een verdoofde stilte verzonken waren en de mussen zich wasten in de plassen op straat, klonk het gezang van het vogeltje tot aan de balustrades – een lied van honger, verlangen en hopeloosheid, een kreet die nooit beantwoord kon worden. De duiven merkten tussen de maaltijden door op dat het figuurtje meer dan ooit uit de loodrechte positie leunde.

Op een dag klonk er geen gezang uit het kleine rieten kooitje. Het was de koudste dag van de winter, en de duiven en mussen op het dak van de kathedraal keken angstig om zich heen naar de restjes voedsel waar ze in dat barre weer zo afhankelijk van waren.

'Hebben de bewoners van de lodge iets op de vuilnisbelt gegooid?' vroeg een duif aan een andere duif die over de rand van de noordelijke borstwering gluurde.

"Slechts een klein dood vogeltje," luidde het antwoord.

Er klonk 's nachts een knetterend geluid op het dak van de kathedraal, alsof er metselwerk naar beneden viel. De kauw in de klokkentoren zei dat de vorst het metselwerk aantastte, en aangezien hij al veel vorst had meegemaakt, moest dat wel zo zijn. De volgende ochtend bleek dat het beeld van de verloren ziel van de kroonlijst was gevallen en nu in stukken lag op de stofhoop buiten het huisje van de koster.

'Dat komt goed uit,' koerden de dikke duiven, nadat ze de zaak een paar minuten hadden bekeken; 'nu krijgen we daar een mooie engel. Ze zullen daar zeker een engel neerzetten.'

"Na vreugde... verdriet," klonk de grote klok.