Mina i Muzeum Dźwięków

Przyjaciółka Miny, Sal, złamała nogę i nie mogła pojechać na szkolną wycieczkę do muzeum. Mina obiecała, że ​​coś przywiezie. Nauczycielka wyjaśniła, że ​​eksponaty muzealne muszą pozostać na swoim miejscu, nawet te bardzo małe.

Więc Mina przywróciła dźwięki. Na starym magnetofonie matki zapisała skrzypienie drzwi muzeum, brzęk monet w fontannie i pokój pełen dzieci udających ciszę. W domu nakleiła ponumerowane etykiety na trzy puste pudełka i ustawiła je obok łóżka Sal.

„To moje muzeum” – powiedziała. „Otwórz pudełko, a ja zagram to, co powinno się w nim znaleźć”.

Sal otworzyła pierwszą. Usłyszała skrzypienie drzwi i domyśliła się, że to mysz. Mina wyjaśniła, że ​​to drzwi wystarczająco duże dla olbrzyma. Sal otworzyła drugą i pomyślała, że ​​monety to ktoś myjący łyżki. Przy trzecim pudełku Mina poczuła, że ​​jej muzeum podupada.

„Trzeba było tam być” – powiedziała.

Sal oparła się o poduszki. „Wiem.”

Mina spojrzała na gips na nodze przyjaciółki. Stworzyła muzeum miejsca, do którego Sal nie mogła wejść, a potem zadała jej test, którego nie mogła zdać.

Następnego ranka Mina wróciła z dyktafonem, ale bez pudełek. Zapytała Sal, których dźwięków jej brakuje. Sal zastanowiła się przez chwilę. Nie był to dzwonek szkolny. Ani gwizdek, którego używała nauczycielka pływania.

„Luźna deska w drodze do naszej klasy” – powiedziała. „I piłka uderzająca w płot. I ten pies, który kicha przed piekarnią”.

Mina nagrała odgłosy deski i płotu, choć musiała czekać pół meczu, aż ktoś chybi. Pies nie kichał. Jego właścicielka wyjaśniła, że ​​nie da się zaplanować kichnięcia. Mina nagrała chrapanie i napisała przeprosiny na etykiecie.

Tym razem Sal rozpoznała każdy dźwięk. Opowiedziała Minie, dlaczego deska podłogowa zaskrzypiała dwa razy, gdy przechodził po niej dyrektor, i jak kiedyś przekonali młodsze dziecko, że pies z piekarni mówi przez sen.

Dodały własne nagrania Sal: ołówek staczający się ze stolika nocnego, deszcz uderzający o szybę, jej ojciec próbujący nie upuścić tacy. Mina przywiozła do nich historie ze szkoły.

Kiedy Sal w końcu zdjęto gips, muzeum wypełniło całą półkę. W pudłach wciąż nic nie było. Mina uznała, że ​​to przydatne. Zawsze znajdzie się miejsce na jeszcze jedną rzecz, którą wspólnie usłyszały.