Mina en het Geluidenmuseum

Mina's vriendin Sal had haar been gebroken en kon niet mee op schoolreisje naar het museum. Mina beloofde iets mee terug te nemen. De juf legde uit dat museumvoorwerpen moesten blijven staan ​​waar ze stonden, zelfs de kleinste.

Mina bracht dus geluiden mee terug. Op de oude recorder van haar moeder nam ze het gekraak van de museumdeur op, het geklingel van munten in een fontein en een kamer vol kinderen die deden alsof ze stil waren. Thuis plakte ze genummerde etiketten op drie lege dozen en zette ze die naast Sal's bed.

'Dit is mijn museum,' zei ze. 'Je opent een doos, en ik speel wat erin hoort.'

Sal opende de eerste doos. Ze hoorde de deur piepen en vermoedde dat het een muis was. Mina legde uit dat het een deur was die groot genoeg was voor een reus. Sal opende de tweede doos en dacht dat de munten afkomstig waren van iemand die lepels aan het afwassen was. Bij de derde doos had Mina het gevoel dat haar museum aan het mislukken was.

'Je had erbij moeten zijn,' zei ze.

Sal leunde achterover tegen de kussens. "Ik weet het."

Mina keek naar het gipsverband om het been van haar vriendin. Ze had van een plek waar Sal niet naartoe kon een museum gemaakt en haar vervolgens een test gegeven die ze niet kon halen.

De volgende ochtend kwam Mina terug met de recorder, maar zonder de dozen. Ze vroeg Sal welke geluiden ze miste. Sal dacht even na. De schoolbel zat er niet bij. Ook het fluitje van de zwemleraar niet.

'De losse plank op weg naar ons klaslokaal,' zei ze. 'En de voetbal die tegen het hek knalt. En die hond die buiten de bakkerij niest.'

Mina nam de geluiden van de plank en het hek op, hoewel ze een halve wedstrijd moest wachten tot iemand een doelpunt miste. De hond wilde niet niezen. Zijn eigenaar legde uit dat niezen niet te regelen was. Mina nam het gesnurk in plaats daarvan op en schreef een verontschuldiging op het label.

Deze keer herkende Sal elk geluid. Ze vertelde Mina waarom de vloer twee keer kraakte toen de directeur eroverheen liep, en hoe ze ooit een jonger kind hadden wijsgemaakt dat de bakkerijhond in zijn slaap praatte.

Ze voegden Sal's eigen opnames toe: een potlood dat van het nachtkastje rolde, regen tegen het raam, haar vader die probeerde te voorkomen dat hij een dienblad liet vallen. Mina bracht verhalen van school mee om erbij te voegen.

Toen Sal's gips er eindelijk af was, vulde het museum een ​​hele plank. De dozen waren nog steeds leeg. Mina vond dat handig. Er zou altijd nog ruimte zijn voor iets wat ze samen hadden gehoord.