Kupno pianina

Pewien mieszkaniec Houston postanowił kilka dni temu kupić żonie pianino na prezent świąteczny. Obecnie wśród agentów pianin panuje większa konkurencja, rywalizacja i naciski niż w jakiejkolwiek innej grupie społecznej. Branża ubezpieczeniowa i drzew owocowych jest umiarkowana i niepewna w porównaniu z branżą pianin. Mężczyzna z Houston, znany prawnik, zdawał sobie z tego sprawę i starał się nie mówić zbyt wielu osobom o swoich zamiarach, obawiając się, że agenci go zdenerwują. Zapytał w sklepie muzycznym tylko raz o ceny itp. i zamierzał dokonać wyboru po około tygodniu.

Wychodząc ze sklepu, zanim wrócił do pracy, zajrzał jeszcze do urzędu pocztowego.

Gdy dotarł do swojego biura, zobaczył trzech agentów siedzących na jego biurku i krześle, czekających na niego.

Jeden z nich pierwszy otworzył usta i powiedział: „Słyszałem, że chce pan kupić fortepian, proszę pana. Jeśli chodzi o słodycz, trwałość, wykończenie, brzmienie, wykonanie, styl i jakość, Steingay jest…”

„Nixy” – powiedział inny agent, wciskając się między nich i chwytając prawnika za kołnierz. „Dostajesz Chitterlinga. Jedyne pianino na świecie. Za słodycz, trwałość, wykończenie, brzmienie, kunszt…”

„Przepraszam” – powiedział trzeci agent. „Nie mogę stać z boku i patrzeć, jak ktoś oszukuje. Fortepian Chronic and Bark, dla słodyczy, trwałości, wykończenia…”

„Wynoście się wszyscy!” – krzyknął prawnik. „Kiedy będę potrzebował fortepianu, to kupię sobie taki, jaki mi się podoba. Wynoście się z pokoju!”

Agenci odeszli, a prawnik zabrał się do pracy nad zleceniem. Po południu pięciu jego znajomych zadzwoniło, żeby polecić różne marki fortepianów, a prawnik zaczął się robić opryskliwy.

Wyszedł i zamówił drinka, a barman powiedział: „Słuchaj, mój kumpel pracuje w fabryce fortepianów i dał mi napiwek, bo chce kupić jeden z tych fortepianów. Mój kumpel mówi, że to dla słodyczy, trwałości, wykończenia…”

„Niech diabli wezmą twego brata” – rzekł prawnik.

Wsiadł do tramwaju, żeby wrócić do domu, a w środku czekało już na niego czterech agentów. Cofnął się, zanim go zauważyli, i stanął na peronie. Po chwili hamulcowy pochylił się i wyszeptał mu do ucha:

„Przyjacielu, fortepian Eppersona, którym bawi się mój wujek we wschodnim Teksasie, jest słodki i wytrzymały —”

„Zatrzymaj samochód” – powiedział prawnik. Wysiadł i skrył się w ciemnym wejściu, aż czterech agentów, którzy również wysiedli z samochodu, przebiegło obok. Wtedy podniósł z rynsztoka duży kamień i schował go do kieszeni. Obszedł dom od tyłu i podkradł się do bramy, czując się całkiem bezpiecznie.

Pastor jego kościoła odwiedził dom i wyszedł przez bramę akurat wtedy, gdy prawnik do niej dotarł. Prawnik był dumnym ojcem nowonarodzonego, dwutygodniowego dziecka, a pastor właśnie je podziwiał i chciał mu pogratulować.

„Mój drogi bracie” – powiedział pastor. „Twój dom wkrótce wypełni się radością i muzyką. Myślę, że będzie to wspaniały dodatek do twojego życia. Nie ma niczego na świecie, co dla słodyczy…”

„Do licha, ty też grasz na pianinie, co?” krzyknął prawnik, wyciągając kamień z kieszeni. Strzelił i strącił wysoki kapelusz pastora na drugą stronę ulicy, a następnie kopnął go w goleń. Pastor uwierzył w kościelnego aktywistę i dał prawnikowi w nos, po czym spięli się i stoczyli z chodnika na stertę luźnych cegieł. Sąsiedzi usłyszeli kłótnię i wybiegli z bronią i latarniami, aż w końcu doszło do porozumienia.

Prawnik był mocno poturbowany i wezwano lekarza rodzinnego, żeby go opatrzył. Kiedy lekarz pochylił się nad nim z plastrem i butelką arniki, powiedział:

„Wyjdziesz za dzień lub dwa, a potem chcę, żebyś przyszedł i kupił pianino od mojego brata. To, którego jest agentem, jest uznawane za najlepsze na świecie pod względem jakości, trwałości, stylu, jakości i mechaniki.”