Bir Katilin İtirafı

O öldü ve ben onu öldürdüm.

Onu, soğuk ve hareketsiz yatarken, yarasından fışkıran kıpkırmızı kanla izliyorum ve sevinçle gülüyorum. Hayat kanı elime sıçradı ve onu gururla havaya kaldırıyorum, suçlayıcı lekesini taşıyorum ve kalbimde acıma, pişmanlık, yumuşaklık yok. Onu orada ezilmiş ve nabızsız yatarken görmek benim için cennetin zevkinden daha fazlası. Aylarca benden kaçtı. Ona duyduğum yoğun nefrete rağmen, zaman zaman onun muhteşem cesaretine, arsızlığına, korkusuzluk duygusuna hayran kaldım. Neden onu öldürdüm? Çünkü o, kararlı bir amaçla ve şeytani, ısrarcı bir küstahlıkla, hayatım kadar değerli olan şeyi benden çalmak için komplo kurmuştu. Söylediğim kadar cesur olmasına rağmen, açıkça yoluma çıkmaya neredeyse hiç cesaret edemezdi, ama sinsi bir kurnazlıkla her zaman karanlıkta bana bir darbe indirmeye çalışırdı.

Ondan korkmuyordum, ama gücünü biliyordum ve ona fırsat vermeye cesaret edemedim.

Onun şeytani entrikalarından kurtulmanın yollarını planlayarak birçok uykusuz gece geçirdim. Hatta sevdiğim kadına zarar vermeye çalışarak bana işkence etmeye kalkıştı. Bunu son derece dikkatli ve kurnazca yaptı, bir arkadaş kılığına büründü ama masum kalbine zehrini bulaştırmaya çalıştı.

Ama şükürler olsun ki, o sadık ve dürüsttü ve onun tatlı sözleri ve hileleri hiçbir işe yaramadı. Bana onun yaklaşımlarını anlattığında, nasıl dişlerimi gıcırdatıp ellerimi öfkeyle sıktığımı ve ondan haklı bir intikam alacağım zamanı nasıl özlediğimi anlatırdım. O zaman geldi. Onu soğuktan ve açlıktan bitkin ve çaresiz buldum, ama kalbimde hiçbir acıma yoktu. Onu yere serdim ve kanlar içinde yere yığılıp ellerimle öldüğünü görünce yürekten bir sevinç duydum. Sonuçlarından korkmuyorum. Hikayemi anlattığımda herkes tarafından destekleneceğim.

O öldü ve ben memnunum.

Sanırım hayatımda gördüğüm en büyük ve en şişman sivrisinek o.