คำสารภาพของฆาตกร

เขาตายแล้ว และฉันเป็นคนฆ่าเขา

ฉันจ้องมองเขาที่นอนแน่นิ่งเย็นเฉียบ เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาจากบาดแผล และฉันก็หัวเราะด้วยความยินดี เลือดของเขากระเซ็นใส่ฝ่ามือฉัน และฉันก็ชูมันขึ้นอย่างภาคภูมิใจราวกับเป็นการกล่าวโทษ และในใจฉันไม่มีความสงสาร ไม่มีสำนึกผิด ไม่มีเมตตา การเห็นเขานอนอยู่ตรงนั้นอย่างบอบช้ำและไร้ชีพจร สำหรับฉันแล้วเป็นความสุขยิ่งกว่าสวรรค์เสียอีก เขาหนีฉันไปได้หลายเดือน แม้ว่าบางครั้งฉันจะเกลียดชังเขาอย่างรุนแรง แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกชื่นชมในความกล้าหาญอันน่าอัศจรรย์ ความอวดดี และความไม่รู้จักความกลัวของเขา ทำไมฉันถึงฆ่าเขา? เพราะเขามีเจตนาแน่วแน่และความอวดดีที่ชั่วร้ายและต่อเนื่อง วางแผนที่จะแย่งชิงสิ่งที่ฉันรักมากที่สุดอย่างชีวิตของฉัน แม้ว่าฉันจะบอกว่าเขาเป็นคนกล้าหาญ แต่เขาก็แทบจะไม่กล้าขวางทางฉันอย่างเปิดเผย แต่ด้วยเล่ห์เหลี่ยมอันชั่วร้าย เขามักจะพยายามโจมตีฉันในความมืดเสมอ

ฉันไม่ได้กลัวเขา แต่ฉันรู้ถึงอำนาจของเขา และฉันไม่กล้าเปิดโอกาสให้เขา

ฉันนอนไม่หลับมาหลายคืนแล้ว คิดหาวิธีจะกำจัดแผนการชั่วร้ายของเขา เขายังพยายามทรมานฉันด้วยการทำร้ายคนที่ฉันรัก เขาเข้าหาเธอด้วยความระมัดระวังและเล่ห์เหลี่ยมอย่างที่สุด สวมรอยเป็นเพื่อน แต่แท้จริงแล้วพยายามจะใส่พิษร้ายลงไปในหัวใจที่บริสุทธิ์ของเธอ

แต่ขอบคุณพระเจ้าที่เธอซื่อสัตย์และจริงใจ คำพูดหวานหูและเล่ห์เหลี่ยมของเขาจึงไม่มีผลอะไรกับเธอเลย เมื่อใดก็ตามที่เธอเล่าถึงการมาของเขา ฉันจะกัดฟันและกำมือแน่นด้วยความโกรธแค้น และเฝ้ารอเวลาที่จะแก้แค้นเขาอย่างสาหัส เวลานั้นมาถึงแล้ว ฉันพบเขาอ่อนแรงและหมดแรงจากความหนาวและความหิวโหย แต่ฉันไม่มีความสงสารอยู่ในใจเลย ฉันฟาดฟันเขาลง และดีใจอย่างสุดซึ้งเมื่อเห็นเขาทรุดลง อาบเลือด และตายด้วยมือของฉัน ฉันไม่กลัวผลที่จะตามมา เมื่อฉันเล่าเรื่องนี้ ทุกคนจะยกย่องฉัน

เขาตายแล้ว และฉันก็พอใจ

ฉันคิดว่ามันเป็นยุงที่ตัวใหญ่และอ้วนที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา