Wyznanie mordercy

On nie żyje, a ja go zabiłem.

Patrzę na niego, leżącego zimnego i nieruchomego, z krwistą krwią tryskającą z rany i śmieję się z radości. Na mojej dłoni trysnęła krew życia, a ja dumnie ją unoszę, niosąc oskarżycielską plamę, a w moim sercu nie ma litości, skruchy, łagodności. Widok go leżącego tam zmiażdżonego i bez pulsu jest dla mnie czymś więcej niż rozkoszą raju. Miesiącami mi uciekał. Przy całej intensywnej nienawiści, jaką do niego żywiłem czasami, czułem podziw dla jego cudownej odwagi, bezczelnej bezczelności, jego absolutnej niewiedzy o strachu. Dlaczego go zabiłem? Ponieważ z jasno określonym celem i diaboliczną, uporczywą bezczelnością sprzysiągł się, by okraść mnie z tego, co jest mi tak drogie, jak moje życie. Odważny, jak powiedziałem, ledwo odważył się wejść mi w drogę otwarcie, ale z podstępną przebiegłością zawsze próbował zadać mi cios w ciemności.

Nie bałem się go, ale znałem jego moc i nie odważyłem się dać mu szansy.

Niejednokrotnie bezsennie nocowałem, obmyślając sposoby, jak uwolnić się od jego diabelskich machinacji. Próbował mnie nawet torturować, chcąc skrzywdzić tę, którą kocham. Podchodził do tego z najwyższą ostrożnością i przebiegłością, udając przyjaciela, ale usiłując zaszczepić swoją truciznę w jej niewinnym sercu.

Ale, dzięki Bogu, była wierna i szczera, a jego słodkie pieśni i podstępy nie odnosiły skutku. Kiedy opowiadała mi o jego staraniach, zgrzytałam zębami i zaciskałam dłonie z wściekłości, tęskniąc za czasem, gdy dokonam na nim sprawiedliwej zemsty. Nadszedł czas. Znalazłam go wyczerpanego i bezbronnego z zimna i głodu, ale w moim sercu nie było litości. Powaliłam go i rozkoszowałam się serdeczną radością, gdy zobaczyłam, jak pada, skąpany we krwi, i umiera z moich rąk. Nie boję się konsekwencji. Kiedy opowiem swoją historię, wszyscy będą mnie wspierać.

On nie żyje i jestem zadowolony.

Myślę, że to największy i najgrubszy komar, jakiego kiedykolwiek widziałem.