โล่งใจ

สุภาพบุรุษชาวฮิวสตันผู้มีทรัพย์สินนับแสนดอลลาร์และใช้ชีวิตด้วยเงินเพียงสิบเอ็ดดอลลาร์ต่อสัปดาห์ กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน ขณะนั้นเอง ชายคนหนึ่งที่ดูสิ้นหวังได้เดินเข้ามาและปิดประตูอย่างระมัดระวัง ชายคนนั้นมีใบหน้าที่ดูชั่วร้ายและน่ากลัว และในมือของเขากำห่อของรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าไว้อย่างระมัดระวังที่สุด “คุณต้องการอะไร?” นักธุรกิจถาม

“ฉันต้องมีเงิน” ชายแปลกหน้ากระซิบ “ฉันกำลังอดอยาก ในขณะที่คุณร่ำรวยมหาศาล คุณเห็นห่อเล็กๆ นี้ไหม คุณรู้ไหมว่ามันบรรจุอะไรอยู่?”

เศรษฐีผู้นั้นสะดุ้งตื่นจากโต๊ะทำงานด้วยความตกใจ หน้าซีดเผือด

“ไม่ ไม่” เขาอุทาน “คุณจะไม่ใจร้ายและไร้หัวใจเช่นนั้นหรอก”

ชายผู้สิ้นหวังกล่าวต่อว่า “กล่องนี้บรรจุระเบิดไดนาไมต์มากพอ หากปล่อยลงพื้น จะทำให้ตึกนี้พังทลายกลายเป็นซากปรักหักพังได้”

“แค่นั้นเองเหรอ?” นักธุรกิจกล่าวพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้และหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านด้วยความโล่งอก “คุณไม่รู้หรอกว่าคุณทำให้ผมตกใจมากแค่ไหน ผมคิดว่ามันเป็นก้อนทองคำเสียอีก”