Opgelucht

Een heer uit Houston, die naar schatting honderdduizenden dollars waard is maar van elf dollar per week moet rondkomen, zat een paar dagen geleden in zijn privékantoor toen een wanhopig ogende man binnenkwam en de deur voorzichtig achter zich sloot. De man had een boosaardig, schurkachtig gezicht en hield met uiterste zorg een langwerpig, vierkant pakketje in zijn hand. "Wat wilt u?" vroeg de kapitalist.

'Ik moet geld hebben,' siste de vreemdeling. 'Ik lijd honger terwijl jij zwemt in het geld. Zie je dit pakketje? Weet je wat erin zit?'

De rijke man sprong geschrokken van zijn bureau op, lijkbleek van schrik.

'Nee, nee,' hijgde hij. 'Zo wreed, zo harteloos zou je niet zijn.'

'Dit pakket,' vervolgde de wanhopige man, 'bevat genoeg dynamiet om, als het op de grond valt, dit gebouw tot een vormeloze puinhoop te reduceren.'

'Is dat alles?' vroeg de kapitalist, terwijl hij zich in zijn stoel liet zakken en met een zucht van verlichting zijn krant oppakte. 'Je hebt geen idee hoe erg je me hebt laten schrikken. Ik dacht dat het een goudstaaf was.'