สามคนเกียจคร้าน

กษัตริย์องค์หนึ่งมีโอรสสามองค์ซึ่งพระองค์ทรงรักยิ่งเท่าเทียมกัน และพระองค์ไม่ทรงทราบว่าจะแต่งตั้งองค์ใดเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์หลังจากที่พระองค์สิ้นพระชนม์ เมื่อถึงเวลาที่พระองค์ใกล้จะสิ้นพระชนม์ พระองค์จึงทรงเรียกโอรสทั้งสามมาเข้าเฝ้าและตรัสว่า “ลูกๆ ที่รัก เรามีเรื่องจะแจ้งให้พวกเจ้าทราบอยู่เรื่องหนึ่ง คือ ผู้ใดในพวกเจ้าที่เกียจคร้านที่สุด ผู้นั้นจะได้ครองราชย์”

บุตรชายคนโตกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้น ท่านพ่อ ราชอาณาจักรเป็นของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเกียจคร้านเสียเหลือเกิน หากข้าพเจ้านอนลงพักผ่อน แล้วหยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงมา ข้าพเจ้าก็จะไม่ลืมตาขึ้นมานอนต่อ”

คนที่สองกล่าวว่า “พระบิดา ราชอาณาจักรเป็นของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเกียจคร้านเสียเหลือเกิน เวลาที่ข้าพเจ้านั่งผิงไฟเพื่ออุ่นร่างกาย ข้าพเจ้าอยากให้ส้นเท้าของข้าพเจ้าไหม้เสียมากกว่าที่จะดึงขาของข้าพเจ้ากลับ”

คนที่สามกล่าวว่า “พระบิดา ราชอาณาจักรเป็นของข้าพเจ้า เพราะข้าพเจ้าเกียจคร้านมากเสียจนถ้าหากข้าพเจ้ากำลังจะถูกแขวนคอ และเชือกคล้องคอข้าพเจ้าอยู่แล้ว และมีใครยื่นมีดคมๆ มาให้ข้าพเจ้าเพื่อที่ข้าพเจ้าจะได้ใช้ตัดเชือก ข้าพเจ้าก็ยอมให้ตัวเองถูกแขวนคอเสียดีกว่าที่จะยกมือขึ้นไปตัดเชือก”

เมื่อบิดาได้ยินเช่นนั้น จึงกล่าวว่า “เจ้าเป็นผู้ที่นำเรื่องนี้ไปได้ไกลที่สุด และเจ้าจะได้เป็นกษัตริย์”