Panna młoda zająca

Była sobie raz kobieta i jej córka, które mieszkały w pięknym ogrodzie z kapustą. Przyszedł do niego mały zając i zimą zjadł całą kapustę. Wtedy matka powiedziała do córki: „Idź do ogrodu i przegoń zająca”.

Dziewczynka mówi do małego zajączka: „Cicho, zającu, ty i tak zjadasz całą naszą kapustę”.

Powiedział zając: „Chodź, dziewczyno, usiądź na ogonie mojego małego zajączka i chodź ze mną do chatki mojego małego zajączka”. Dziewczyna nie chciała tego zrobić.

Następnego dnia zając przyszedł ponownie i zjadał kapustę, po czym matka powiedziała do córki: „Idź do ogrodu i wypędź zająca”.

Dziewczynka mówi do zająca: „Cicho, mały zającu, ty jeszcze zjadasz całą kapustę”.

Mały zając mówi: „Dziewczynko, usiądź na ogonie mojego małego zajączka i chodź ze mną do jego chatki”. Dziewczynko odmawia. Trzeciego dnia zając przychodzi ponownie i zjada kapustę.

Na to matka mówi do córki: „Idź do ogrodu i upoluj zająca”.

Dziewczyna rzekła: „Cicho, mały zajączku, wciąż jesz całą naszą kapustę”.

Mówi mały zając: „Chodź, dziewczyno, usiądź na ogonie mojego małego zajączka i chodź ze mną do chatki mojego małego zajączka”. Dziewczynka siada na ogonie małego zajączka, a wtedy zając zabiera ją daleko do swojej chatki i mówi: „Teraz ugotuj zieloną kapustę i proso, a ja zaproszę gości weselnych”. Wtedy zebrali się wszyscy goście weselni. (Kim byli goście weselni?) Mogę ci to powiedzieć tak, jak mi to ktoś inny opowiedział. Wszyscy byli zającami, a wrona była tam jako proboszcz, aby udzielić ślubu pannie młodej i panu młodemu, a lis jako urzędnik, a ołtarz znajdował się pod tęczą.

Dziewczynka jednak była smutna, bo była sama. Mały zając przychodzi i mówi: „Otwórzcie drzwi, otwórzcie drzwi, goście weselni są weseli”. Panna młoda nic nie mówi, ale płacze. Mały zając odchodzi. Mały zając wraca i mówi: „Zdejmijcie pokrywkę, zdejmijcie pokrywkę, goście weselni są głodni”. Panna młoda znowu nic nie mówi i płacze. Mały zając odchodzi. Mały zając wraca i mówi: „Zdejmijcie pokrywkę, zdejmij pokrywkę, goście weselni czekają”. Wtedy panna młoda nic nie mówi, a zając odchodzi, ale ubiera w swoje ubrania słomianą lalkę i daje jej łyżkę do mieszania, i stawia ją przy rondlu z ziarnem prosa, i wraca do matki. Mały zając przychodzi raz jeszcze i mówi: „Zdejmij pokrywkę, zdejmij pokrywkę”, i wstaje, i uderza lalkę w głowę, tak że spada jej czapeczka.

Wtedy mały zajączek zobaczył, że to nie jego narzeczona, odszedł i zasmucił się.