Dojarka i jej wiadro

Córka farmera wyszła doić krowy i wracała do mleczarni, niosąc na głowie wiadro mleka. Idąc, wpadła w zadumę, mówiąc: „Mleko w tym wiadrze da mi śmietanę, z której zrobię masło i zaniosę na targ. Za te pieniądze kupię kilka jaj, a gdy się wylęgną, wyrosną z nich kury, a wkrótce będę miała całkiem spory drób. Potem sprzedam trochę moich kur, a za pieniądze, które przyniosą, kupię sobie nową suknię, którą założę na jarmark; wszyscy młodzieńcy będą ją podziwiać i przychodzić się ze mną kochać, ale ja będę rzucać głową i nic im nie mówić”. Zapominając zupełnie o wiadrze i dopasowując działanie do słów, rzuciła głową. Wiadro spadło, całe mleko się rozlało, a wszystkie jej piękne zamki na lodzie zniknęły w jednej chwili!

Nie licz kurczaków zanim się nie wylęgną.