Ptasznik, kuropatwa i kogut

Pewnego dnia, gdy pewien ptasznik zasiadał do skromnej kolacji złożonej z ziół i chleba, niespodziewanie wpadł jego przyjaciel. Spiżarnia była pusta; wyszedł więc i złapał oswojoną kuropatwę, którą trzymał jako przynętę, i już miał jej skręcić kark, gdy krzyknęła: „Na pewno mnie nie zabijesz? Co zrobisz beze mnie następnym razem, kiedy pójdziesz na polowanie? Jak sprawisz, że ptaki przylecą do twoich sieci?”. Puścił ją i poszedł do swojego kurnika, gdzie trzymał młodego, pulchnego koguta. Kiedy kogut zobaczył, o co mu chodzi, również błagał o życie i powiedział: „Jeśli mnie zabijesz, skąd będziesz wiedział, która jest godzina? I kto cię obudzi rano, gdy trzeba będzie iść do pracy?”. Jednakże ptasznik odpowiedział: „Wiem, że jesteś przydatny do mówienia o godzinie; ale mimo wszystko nie mogę posłać mojego przyjaciela bez kolacji do łóżka”. I złapał go i skręcił mu kark.