De dorsvlegel uit de hemel

Een boer ging eens met een paar ossen het land op om te ploegen. Toen hij op het veld aankwam, begonnen de hoorns van beide dieren te groeien, en bleven maar groeien. Toen hij naar huis wilde gaan, waren ze zo groot geworden dat de ossen er niet meer doorheen konden. Gelukkig kwam er net op dat moment een slager langs. De boer gaf de hoorns aan hem en sprak de volgende afspraak af: de boer zou de slager een maat raapzaad geven, en de slager zou hem voor elk zaadje een Brabantse thaler uitrekenen. Dat is toch een goede deal! De boer ging naar huis en droeg de maat raapzaad op zijn rug naar de slager. Onderweg verloor hij echter een zaadje uit de zak. De slager betaalde hem eerlijk zoals afgesproken, en als de boer het zaadje niet had verloren, had hij een thaler meer gekregen. Intussen, toen hij op de terugweg was, was het zaadje uitgegroeid tot een boom die tot in de hemel reikte. Toen dacht de boer: 'Nu je de kans hebt, moet je eens kijken wat de engelen daarboven aan het doen zijn, en ze voor eens en altijd met eigen ogen zien.' Dus klom hij omhoog en zag dat de engelen daarboven haver aan het dorsen waren, en hij keek toe. Terwijl hij hen zo gadesloeg, merkte hij dat de boom waarop hij stond, begon te wankelen; hij keek naar beneden en zag dat iemand hem op het punt stond om te hakken. 'Als ik hier naar beneden val, zou dat vreselijk zijn,' dacht hij, en in zijn nood wist hij niet hoe hij zichzelf beter kon redden dan door het kaf van de haver dat daar in hopen lag te pakken en er een touw van te maken. Hij greep ook een schoffel en een dorsvlegel die in de hemel rondslingerden en liet zich met het touw naar beneden zakken. Maar hij landde precies in het midden van een diep, diep gat. Het was dus een geluk dat hij de schoffel had meegenomen, want hij schoffelde er een trap mee vrij, klom op en nam de dorsvlegel mee als bewijs van zijn waarheid, zodat niemand aan zijn verhaal kon twijfelen.