Cep z nieba

Pewien wieśniak wybrał się kiedyś na orkę parą wołów. Gdy dotarł na pole, rogi obu zwierząt zaczęły rosnąć i rosły dalej, a gdy chciał wrócić do domu, były tak duże, że woły nie mogły się przedostać przez bramę. Na szczęście akurat przechodził rzeźnik, który mu je dostarczył i zawarł umowę w ten sposób, że przyniesie rzeźnikowi miarkę rzepy, a rzeźnik miał mu odliczyć talara brabanckiego za każde ziarno. Uznaję to za dobrą sprzedaż! Chłop wrócił więc do domu i niósł na plecach miarkę rzepy. Po drodze jednak zgubił jedno ziarno z worka. Rzeźnik zapłacił mu sprawiedliwie, zgodnie z umową, i gdyby chłop nie zgubił ziarna, dostałby o talara więcej. Tymczasem, gdy wracał, z ziarna wyrosło drzewo sięgające nieba. Wtedy pomyślał chłop: „Skoro masz okazję, musisz zobaczyć, co aniołowie robią tam na górze i choć raz mieć ich przed oczami”. Wspiął się więc i zobaczył, że aniołowie młócą owies, i patrzył dalej. Podczas gdy tak ich obserwował, zauważył, że drzewo, na którym stał, zaczyna się chwiać; zerknął w dół i zobaczył, że ktoś właśnie zamierza je ściąć. „Gdybym miał stąd spaść, byłoby źle” – pomyślał i w swej konieczności nie wiedział, jak lepiej się uratować, niż zbierając plewy z owsa, które leżały tam w stosach, i splatając z nich linę. Porwał również motykę i cep, które leżały gdzieś w niebie, i spuścił się na dół, trzymając się liny. Ale wylądował na ziemi dokładnie w środku głębokiego, głębokiego dołu. Więc naprawdę miał szczęście, że miał przy sobie motykę, bo przekopał nią schody, wsiadł na konia i zabrał ze sobą cep na dowód swojej prawdomówności, tak aby nikt nie mógł mieć wątpliwości co do jego opowieści.