De boer, zijn zoon en de roeken

Een boer had net een tarweveld ingezaaid en hield het nauwlettend in de gaten, want er landden voortdurend roeken en spreeuwen op die het graan opaten. Zijn zoon liep met hem mee, met een slinger. Telkens als de boer om de slinger vroeg, begrepen de spreeuwen wat hij zei en waarschuwden ze de roeken, waarna die binnen een oogwenk wegvlogen. Dus bedacht de boer een list. "Jongen," zei hij, "we moeten deze vogels op de een of andere manier te slim af zijn. Vanaf nu, als ik de slinger nodig heb, zeg ik niet 'slinger', maar gewoon 'hmm!' en dan moet je me de slinger snel aangeven." Meteen kwam de hele zwerm terug. "Hmm!" riep de boer, maar de spreeuwen trokken zich er niets van aan en hij had tijd om een ​​paar stenen naar ze te slingeren. Hij raakte er een op zijn kop, een ander in zijn poten en weer een ander in zijn vleugel, voordat ze buiten bereik waren. Terwijl ze zich haastten om weg te vliegen, kwamen ze een paar kraanvogels tegen, die vroegen wat er aan de hand was. "Aan de hand?" "Het zijn die schurken, mannen, die het probleem vormen," zei een van de Rooks. "Ga niet in hun buurt. Ze hebben de gewoonte om het ene te zeggen en het andere te bedoelen, wat al de dood van een aantal van onze arme vrienden heeft gekost."