Rolnik, jego chłopiec i gawrony

Rolnik właśnie obsiał pole pszenicy i pilnie je obserwował, gdyż rzesze gawronów i szpaków nieustannie na nim siadały i wyjadały ziarno. Wraz z nim szedł jego chłopiec, niosąc procę: i ilekroć rolnik prosił o procę, szpaki rozumiały, co powiedział, i ostrzegały gawrony, które w jednej chwili odlatywały. Rolnik wpadł więc na podstęp. „Mój chłopcze” – powiedział – „musimy jakoś pokonać te ptaki. Potem, kiedy będę chciał procy, nie powiem „proca”, tylko „hum!” i musisz mi wtedy szybko podać procę”. W tej chwili wróciło całe stado. „Hum!” – krzyknął rolnik; ale szpaki nie zwróciły na to uwagi i zdążył rzucić między nie kilka kamieni, trafiając jednego w głowę, drugiego w nogi i trzeciego w skrzydło, zanim oddaliły się poza zasięg. Gdy pospiesznie odchodzili, natknęli się na kilka żurawi, które zapytały, co się stało. „Co się stało?” – zapytał jeden z Gawronów. „To te łobuzy, ludzie, są przyczyną. Nie zbliżajcie się do nich. Mają zwyczaj mówić jedno, a mieć na myśli co innego, co właśnie doprowadziło do śmierci kilku naszych biednych przyjaciół”.