De ezel en de wolf

Een ezel graasde in een weiland en, toen hij zijn vijand, de wolf, in de verte zag, deed hij alsof hij erg mank was en strompelde pijnlijk verder. Toen de wolf dichterbij kwam, vroeg hij de ezel hoe hij zo mank was geworden. De ezel antwoordde dat hij, toen hij door een heg liep, op een doorn was getrapt en smeekte de wolf om die er met zijn tanden uit te trekken. "Voor het geval," zei hij, "als je me opeet, blijft die doorn in je keel steken en doet het je veel pijn." De wolf zei dat hij dat zou doen en zei tegen de ezel dat hij zijn poot moest optillen en zich volledig concentreerde op het eruit trekken van de doorn. Maar de ezel zette plotseling een trap met zijn hielen in en gaf de wolf een vreselijke schop in zijn bek, waardoor zijn tanden braken; en toen galoppeerde hij er in volle galop vandoor. Zodra hij weer kon spreken, gromde de wolf in zichzelf: "Het is mijn verdiende loon: mijn vader heeft me leren doden, en ik had me beter bij dat vak kunnen houden in plaats van te proberen te genezen."