Osioł i wilk

Osioł pasł się na łące i dostrzegłszy w oddali swego wroga Wilka, udawał, że jest bardzo kulawy i z trudem pokuśtykał. Gdy Wilk podszedł, zapytał Osła, skąd się wziął ten kulawy, a Osioł odpowiedział, że przechodząc przez żywopłot, natknął się na cierń i błagał Wilka, by wyrwał go zębami: „Na wypadek”, rzekł, „gdybyś mnie zjadł, utknąłby ci w gardle i bardzo cię bolał”. Wilk przytaknął i kazał Osłu podnieść nogę, a sam skupił się na wyjęciu ciernia. Lecz Osioł nagle puścił piętami i kopnął Wilka w pysk, łamiąc mu zęby; po czym pogalopował z pełną prędkością. Gdy tylko odzyskał mowę, Wilk warknął do siebie: „Dobrze mi tak: ojciec nauczył mnie zabijać i powinienem był trzymać się tego fachu, zamiast próbować leczyć”.